Kendi sesimden ürktüğüm bir akşamüstü bu.
Pencereleri sıkıca kapattım.
Dünyanın bütün gürültüsünü dışarıda bıraktım.
Sessiz çığlıklarım olduBu şehrin sokaklarında gözlerin.
Her köşesiAcıyla örülmüş bir şehir burası.
Bazen ihanetini taşıdı bağrında,
Gözlerin tetiği çektiği o meçhul vakitti.
Dil susunca şehir tek bir hecede eridi.
Sessiz vedalar döküldü kaldırımların çatlaklarına,
Bir intihar süsü gibi bulaştı ömrün baharına.
Ne bir mendil sallandı ne bir feryat koptu geceden, Yalnızca bir gölge koptu, o en derindeki heceden.
Hiç pişmanlık yok cebimde, sadece sana dair kırık dökük anılar.
Bir mumun ışığa âşık olup eriyişi kadar berrak bu sızı.
Korkma. Bu bir gidiş değil, toprağın yağmura kavuşmasıdır.
Dudağımda son bir dua, ruhumda senin sönmeyen izin.
Severek ölüyorum.
Zamanın dikiş tutmaz yerinden sökülüyor hatıralar.
Bak, kalem elimde can çekişiyor.
Parmaklarım titriyor, sanki ömrümün son sayfasını çeviriyorum.
Şu boş kâğıt, masanın üstünde sessizce bekliyor.
Yazdığım her satır, içimden kopan bir parçanın izi.
Harfler avucumdan kırık cam gibi dökülüyor.
Dokunsan kanar insan.
Masada duran o eski lambanın titrek ışığında sanki bütün kelimeler birer birer benden uzaklaşıyor.
Bu, sana yazmaya yeltenip de yarıda bıraktığım kaçıncı kâğıt, hatırlamıyorum.
Ama bu defa kalemin bittiği yerden değil, kalbin sustuğu yerden devam ediyorum.
Yorgun bir gölgeyi omuzlayıp geçtim bu ömürden.
Avucumda sönmüş közler, dilimde küle dönen dün.
Bir yangın koptu içimde, sorma artık nedenini.
Kendi göğsümde vurdum o çocuksu masumiyetimi.
Gurur dedik, ömrümüzü bir kibrit çöpü gibi harcadık.
Bu hayatın ayazında hep başkasının ateşinde ısınmaya çalıştık.
SOSYAL AYAZ
Rayından çıkmış bir yüzyılın unuttuğu istasyonlarda,
Herkes cebinde kırık aynalarla yürüyor kalabalığa.
Gömüyorum her şeyi,
dilimin altındaki o zehirli boşluğa.
Eğer bir soluk fısıldasam,
şu odanın duvarları üstüme yıkılacak,
yıllardır tuttuğum ince bağ kopacak.
Binlerce kelimeyi, birer kurşun gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!