Sessizliğin Eşiğinde Şiiri - Bahtiyar Cm

Kendi sesimden ürktüğüm bir akşamüstü bu.

Pencereleri sıkıca kapattım.

Dünyanın bütün gürültüsünü dışarıda bıraktım.

İçimde,İpleri sökülmüş eski bir hırkanın sessizliği var.

Rengi ayazdan solmuş.

Cebinde yalnızca kendi soğuğunu taşıyan.

Bitiyorum sanma.

Bu,

Sadece gölgemin ağırlaşıp yere yapışması.

İnsanın,

Bazen kendi kalbinin sesinden bile yorulması.

Keder dediğin,

Artık büyük saraylar ya da uçurumlar değil.

Mutfak masasında unutulmuş,

Yarım kalmış soğuk bir çay bardağı.

Yuttukça boğazımı yakan,

Sustukça içimi oyan,

Dilsiz bir kaya.

Hangi sokağa girsem,

Kapılar çoktan kapanmış.

Hangi kıyıya baksam,

Deniz sessizce çekilmiş.

Rayları sökülmüş eski bir vagon gibiyim.

Ne bir yolcum kaldı,

Ne bir durağım.

Sadece paslanmış bir bekleyiş.

Uykular kaçınca çöken sessizlik,

En kalabalık hâlim oldu.

İçimde yankılanan her "sen",

Kuytu bir ormandaki

İlk kuş sesi gibi.

Biliyorum.

Sen,

Bu hoyrat zamana ait değilsin.

Nezaketin unutulduğu bu çağda,

Gökyüzünden düşmüş

Bir şefkat damlasısın.

Ben,

Kelimelerle surlar ören,

Dünyayı tartmaya çalışan o mağrur adam.

Senin tek bir "merhaba"na,

Bütün inadımı bıraktım.

Tükendim.

Ama bu,

Sessiz bir kayboluş.

Kar tanesinin

Suya karışması kadar sessiz.

Ömrüm diyorum.

Bir cümle daha kursam,

Sanki her şey bitecek.

Kelimeler de küskün artık.

Benim gibi,

Sessizliğe sığınmış.

Şimdi susuyorum.

Bırak,

İçimdeki sızı konuşsun.

Çünkü bazen,

En büyük çığlık,

İnsanın kendi içinde kopardığı

Sessiz fırtınadır.

Giderken bile

"Ömrüm" diyorsam sana,

Bil ki,

Bu,

Kendimden vazgeçerken bile

Seni içimde yaşatma çabamdır.