Ana içeriğe atla

Ama Sen Yoktun II Şiiri - Bahtiyar Cm

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Bahtiyar Cm
169

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Ama Sen Yoktun II

Bir peronun üzerine çöken o dilsiz yalnızlığımla,
Baş başayım Haydarpaşa'da.
Vaktin nabzı yavaşlamış, yelkovan bile yorgun.
Rüzgârın dokunduğu her taş, bir gidişin izini taşıyor hâlâ.
İnsan beklerken, bir şehrin kalbi nasıl da ağırlaşıyor.
İstanbul bile sustu bugün, çünkü sen yoksun.
Oysa bugün, senin gelişinle başlayacaktı benim tarihim.
Ama sen, kendi takvimimde onarılmaz bir yara açıp gelmedin.
Üçüncü peronun tam ortasında duruyorum öylece.
Rayların arasında kaybolmuş o sahipsiz zamana bakıyorum uzun uzun.
Trenler geliyor, vagonlar boşalıyor, insanlar kavuşuyor, sarılıyor...
Birileri el sallıyor sevinçle, birileri umutla bakıyor ufka.
Ben ise bir tek adımının sesini, o tanıdık nefesini bekliyorum hâlâ.
Ama sen yoksun.
İçimde tek bir soru yankılanıyor.
Gerçekten sevdin mi beni?
Eski bir kapı gibi sızlıyor kalbim, açılmak istemiyor artık hiçbir sabaha.
Sanki rayların arasına sıkışmış o son umut kırıntısı.
Kıpırdamıyor, canı yanıyor ama ölmüyor da.
Adın, her tren düdüğünde biraz daha kazınıyor zihnime.
Meğer gelmeyecek birine ömür bağlamak,
İnsanın omzuna dünyayı yüklemekten daha ağırmış.
Bugün anladım, gelmiyorsun.
Ne bu trene binmişsin, ne şu meydana çıkacak yolun var.
Ne bu şehre aitsin artık, ne de benim içimdeki o eski sana.
Oysa ben, saçlarıma bile fısıldamıştım geleceğini.
Ellerim titreyip de seni ürkütmesin diye kaç kez sakladım heyecanımı.
Bir düdük sesi duyunca kalbim kaç kez ayağa kalktı da,
Yerine oturmayı unuttu saatlerce.
Kaç kez koştum o kapılara, belki bu sefer odur diye.
Hepsinde boşluk, hepsinde o keskin sensizlik vardı.
Haydarpaşa bilir aslında beklemeyi.
Yüzyıllardır kimlerin hasretini, kimlerin hüsranını emdi bu duvarlar.
Ama hiçbiri, bir peronu senin gelmeyişin kadar karartmamıştır.
Soğuk bir bank bulup oturdum.
Üşüdüm.
Üşüyen tenim değildi sevgili.
Senin yokluğunun o buz gibi sessizliğiydi.
Gerçek şu ki,
Bir insan, hiç ayak basmadığı yerlerde de iz bırakabiliyormuş.
Ben bugün o garın duvarlarında senin hiç gelmemiş gölgeni gördüm.
Çünkü her bekleyiş, insanda sahipsiz bir gölge doğurur.
Beni en çok gelmediğin için değil,
Gelecekmişsin gibi bir ihtimali boynuma dolayıp gittiğin için acıttın.
Tek bir söz bile etmeden,
İçimdeki bütün pencereleri kapatıp gittin.
O yüzden bu peron,
Kalbimin en hüzünlü hatırasıdır artık.
Ben bekledikçe trenler yaşlanıyor,
Raylar uzuyor,
Deniz daha da kararıyor.
Gelmediğin her dakika,
Bu şehrin nabzı bir kez daha kırılıyor.
Belki bir gün gerçekten gelirsin.
Belki bir tren durur, içinden sen inersin.
Gözlerinde o eski nem, saçlarında yolun rüzgârı.
Geciktim dersin belki mahcup bir sesle.
Söz veriyorum.
O gün kalbimi sana öylece açmayacağım.
Çünkü bugün, bu peronun ortasında yalnızlığım devleşirken anladım ki,
Gelmeyen bir sevgili,
Gelse bile artık çok geç kalmıştır.
Haydarpaşa sustu artık.
Trenler çoktan gitti.
İnsanlar dağıldı.
Sokak lambaları bile yoruldu boşluğa ışık tutmaktan.
Bir tek ben kaldım bu soğuk peronda,
Yanımda koca bir sessizlikle.
Sana ayırdığım boşluğu,
Artık koca İstanbul bile dolduramıyor.
Ben gidiyorum sevgilim.
Peronda bıraktığım tek şey artık sen değil.
Beklemekten yorulan kalbimdir.
Hoşça kal, gelmeyen sevgili.
Hoşça kal.

Bahtiyar Cm
Kayıt Tarihi : 25.07.2026 09:40:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Beklemek bazen bir insanı değil, insanın kendisini tüketir. Bu şiir, gelmeyen bir sevgiliden çok, bir peronda yıllarca asılı kalan umudun hikâyesidir. Çünkü en zor veda, artık beklememeye karar verdiğin andır. Bahtiyar...

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!