Şimdi hangi sokağın tozuna karışsam,ayak izlerimden mahcup bir hikâye dökülüyor.Cebimde çoktan vazgeçilmiş birkaç niyet,dilimin ucunda ise henüz söylenmemiş,ama sızısı çoktan yıllanmış o yarım kalmışlık.
Zordur bizim buralarda hâl bilmek.Hüzün dediğin, davetsiz bir misafir gibi gelir, oturur başköşeye.Ne seninle konuşur,ne de vakit doldu deyince kalkıp gitmeyi bilir.Alnımıza kazınmış o yorgunluk,aslında gurbete gidenlerin yanında götüremediği o dilsiz sızıdır.
Mevsimlerin ayarlarıyla oynadı birileri.Artık kar yağınca değil de,birinin nasılsın derkenki o sahte sesinde donuyoruz.Ben ki devrik hatıraların altında kalmış,doğru zamanda yanlış sustuğu içinkendi içine hapsolmuş bir gönül işçisiyim.Avuçlarımda biriken bu keder,aslında senin hiç geçmediğin o yolların,hiç bitmeyecek bir sabırla beklenmesidir.
Öyle bir sustum ki bu ara,sanki bütün kelimeler benden kaçmış,bütün cümleler birbirine küsmüş gibi.Yüreğimde biriken bu gürültü,aslında derin bir kuyunun dibine düşen taşın sesidir.Hangi yöne baksam,hep aynı ıssızlığa çıkıyor yollar.Hangi aynaya baksam,yüzümde başkasının pişmanlığı birikmiş sanki.
Şimdi kalkıp gel desem,dizlerimin feri tükenmiş, yollar yorgun.Git desem,gitmek zaten icat edildiğinden berien çok kalanın canını yakıyor.Biz seninle,aynı hikâyenin içinde olup da,başka başka sayfalarda unutulmuş iki eski notuz.Bir araya gelsek hikâye biter,ayrı kalsak yarım kalmaya mahkûmuz.
İşte böyle.Ceketimin düğmesini iliklerken aslındahayata karşı kendi çapımda bir siper alıyorum.Ruhumun astarı sökülmüş.Kim görse bu artık dikiş tutmaz diyor.Ben de tutmasın diyorum.Bazı şeyler sökük kaldıkça,daha iyi hava alıyor insanın yarası.
Sesimdeki bu çatlak,içimdeki o büyük yıkımın artçısıdır.Sakın sorma neden diye.Çünkü bazı soruların cevabı,o soruyu sormaktan daha ağır gelir insana.Susuyorum.Zira artık benim dünyamda biz,birbirine yabancı iki insanın en kalabalık hâlidir.
Ve bu sökük,artık dikilmeye muhtaç bir yara değil,hayatın sert rüzgârına karşıiçimdeki o çıplak gerçeği saklamayan tek dürüst yanımdır.Varsın astar tutmasın.Bazı vedalar, ancak yarım kalınca tamamlanır.
Bahtiyar Cm
Kayıt Tarihi : 28.07.2026 23:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hayat, bazen en derin izlerini görünmeyen yerlerde bırakır. Dışarıdan dimdik görünen bir yüreğin içinde, sökülmüş bir astar gibi sessizce büyüyen yaralar vardır. Bu şiir, eksik kalmaktan utanmayan, acısını saklamak yerine onunla yaşamayı öğrenen ve bütün yaralarına rağmen kendinden vazgeçmeyen bir ruhun iç konuşmasıdır. Bahtiyar
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!