Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Verdim aklımı, bir sırrı çözmeye,
Gönül dergahına ereyim diye,
                gireyim diye.
Serdim toprağa, bütüm bildiğimi,
Varlığın özüne gireyim diye,
                göreyim diye.

Uzanır göklere, parmakları beşli,
Her tuttuğu yeri, yakar sanki ateşli.
Harcasa da durmaz, sanki tükenmiş eli,
Ben böyle bir dengeye, sağlam diyemem.
*
Bir elinde altın, ötekinde iktidar,

Gerçeğin özünü anlatıyoruz biz, diyorlar yorumcu,
Adalet mülkün temeli ise, başkası yok, o baş ucu,
Nice devir dönecek acaba, uyanmayacak uykucu,
Kanun bilmez ise hükmü, ben ki kalamam asla susucu.
*
Şahıslara söyleyemem, diyemem ki ben sana, cahilsin,

On binlerce kitabın içinde, aradım seni.
Ellerim, yüzlerce sayfada dolandı.
Özlemi, aşkı, yanmış kalpleri hissettim;
Boşuna...
Dizilmemiş düşünceler, gönlümün beklediği.
*

Ormanlar sakince dursa,
Nehirler deryaya varsa,
Kuşlar hep özgürce uçsa;
Rüzgarlar tenlere vursa.
*
Toprak kokar yağmur yerse,

Bir dans, bir rüya, doğal bir düzen,
----haberleşmeleri gizli,
--------her biri birbirinden,
Her biri, şifreli bir yıldız şarkısı,
----anlayamaz, anlatamazlar
--------kendilerinden başkasını,

Kalplerden dökülenler, yalın bir sedadır,
Sokakların nefesi, içte bir nidadır,
Doğal akan heceler, ruhlara gıdadır,
Hiç gerek kalmadı, yapmacık tavırlara.
*
Kibirlenen tiplerin, sırları açıldı,

Yabancı sözleri, dilden atarız,
Yerel sözcüklerle, coşar taşarız,
Ecdadın izinde, her an yaşarız,
Doğal bir şiveyle, yazar çizeriz.
*
Kibirden beslenen, eli bozarız,

Güzel orman ağaç ulu,
Sular akar dolu dolu,
Bulur kuşlar doğru yolu.
*
Toprak ana bize bakar,
Kökler hep toprağı karar,

Doğanın en güzel sesleri,
Buz gibi akan dereleri,
Ah, o yorgun su damlaları,
Sonsuza akan, dinginliği,
Engin göklerde, mavinin anlam bulduğu,
Yeşilin, toprağa dokunduğu çığıltı.