Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Yeşil dağın tepesini çizmeye geldim,
Zeytin yapraklarını büküp ezmeye geldim,
Yemyeşil vadilerden süzülüp de geçerken,
Çamurdaki derin izleri tozmaya geldim.
*
Bitmeyen uzun yılları sanatla süsledim,

Ben bir Trakya evladıyım,
Biraz deli divaneyim,
Hayata merhametle bakan, birine kızılır mı?
Gönül verdim mi, içimde büyür nehirler,
Sahtesiz zamanların kılıcıyım,
Sahteliklerden korktuğum kadar, canavarlardan korkmuyorum.

Hızı ilke edindik, manifestosu, metodolojisi, öğretisi, uygulaması, pratiği uyarınca.
Anıtsal tasarılara varmıyor artık, esnek zihin ve eylem mimarisi.
Değişken ise eğer, değerli ve önceliklidir, küçük adımlarla ilerleyişler.
Her döngüden süzülen, geri bildirimlerin ivmesine, kendini bırakıp giden, anlık senkronizasyonla.
Varılması gereken yer neresiyse, oraya en kısa ve en verimli yollarla.
Senin için, geceyi gündüze katarım, kodları yeniden yazarım, tüm süreci baştan alırım.

Mısır zindanlarında, aydınlık beklemesin,
Kimsesiz kalmışların, suçu kimin boynunda,
Hainin, kılıç tutan parmakları çok uzun,
Acıma duygusunu, yitirmiş zalim ordu,
Yıkıldıkları anda, neşe silinip gider.
*

Bitmeyen derin hüzünle, engelleri aşarsın,
Akıl almaz diyarlarda, yıldızları kesersin,
Korkunç uçurum ucunda, seller gibi coşarsın,
Devleri çıldırtan halle, nasıl tuhaf beşersin.
*
Gecenin karanlığında, parlak ışık yakansın,

Tutkun olunca, her varlık,
Tutulduğu için, ezilip yıpranan,
Tutulduğu için, aşırı derecede endişelenen,
Tutulduğu için, tükenen,
Her şeyi, aşırılaşan,
Tuhaf bir bileşen.

Boş lafla örülmüş tuhaf bir düzen,
Zihni bulandırıp ruhları ezen,
Gerçekten koparak havada gezen.
*
Somutu bilmeden kuram yazanlar,
Kendi kuyusunu her gün kazanlar,

İçimdeki tuhaf dertler, şu aşılamaz dağlarım,
Kahveyi döktüğüm anlar, sel olup taşan çağlarım,
Sevdaya kanmış kalbimle, her gün durmadan ağlarım.
*
Bilinmez neden bu haller, şu sakız çiğneyen diller,
Dedikodu yapar her gün, estirir hep tuhaf yeller,

Tuhaf rüyalara, dalma sırası,
Mantık beklemeyen, hisler uyanır,
Bilinmez gölgeler, sarar dört yanı,
Yabancı fısıltı, çeker ruhumu,
Kurtuluş kapısı, kilitlenmiştir,
Vücudum titriyor, dev aynasında,

Uzaklara daldı gözüm, tükendi tüm yıllar,
Kurudu bahçemde güller, kırıldı hep dallar,
Sana kavuşmaz bilirim, aşılmaz bu yollar,
İçimde dinmek bilmeyen bir yaram kanıyor.
*
Adını her andığımda nefesim kesildi,