Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Nedenini anlamıyorum,
Kendi halinde, bir boş gezen,
Hayat denen oyunda,
Sağa sola, çarpmakta durmadan.
*
Israrcı seslerle, deyip tüm öğütleri,

Kalpten kalbe, söz verildi gönüllere,
Kuşlar hisseder o duyguyu, hep yüce,
İhanet planları, olsa da nice nice,
Tüm yürekler anar, atası Atatürk'ü.
*
Vatan sevgisiyle, doluydu yüreği,

Issız çöller ortasında,
At sürerim, şafak vakti.
Dert yüklüyüm ah, dert yüklü,
Attığım ok, hangi yanda?
*
Güneş doğar, kızıl ufuk,

Büyür yuva yavrularla,
    sevinçle dolar içimiz.
Yücelir kutlu nesillerle,
    geleceğimiz.
Bu bizim ödevimiz,
    durmayız, var andımız.

Doruklarda, kasırgalar esince;
Dereler coşkuyla yolları kesince,
Erenler destanlar okur sesince.
Övgüler yollarım yüce yurduna,
Türküler yakılsın cesur kurduna.
*

Turuncu şişman gövdem;
Esir düştüm çamurda.
Kurguladım araba,
Yattım Ahmet'in orda.
*
Yapraklar soldu bitti,

Kendisinden ayrı yürür izler,
Yüreğini saklı tutar yüzler.
*
Sözü rüzgar gibi eser boşa,
Eylemleri çarpar durur taşa.
*

Yakıldıkça tüter efkarlarım, loş menzil içinde,
Bir zehirli duman sarıyor şimdi tüm bedenimi.
Soluyor her rengim, kalırım hep dertlerin peşinde,
İçime çekerken unuturum gerçekten kendimi.
*
Acılarla çekiyorum, içime her bir dumanı,

Serüven bir tutkudur,
Eşsiz altın kutudur,
En kuvvetli duygudur.
*
Macera cesarettir,
Bulunmaz keramettir,

Yüzü süzünce,
Saklanıp kalır.
Ceylan misali,
Kalpte filizler.
Fikri kaplarken,
Ilık esinti,