Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Şenlik kuruldu, ışık saçarak,
Hayal perdesi, neşe katarak,
Komşusu köyden, şimdi seslendi.
*
Işık yanınca, izleyen bakar,
Dostu gelince, neşeler akar,

Toroslar'da gezdim yavaş,
Tunca'da pişecek o aş,
Kaytan bıyık burmuş sırdaş,
Hasan ile olmuş kardaş.
Altın başak oluşurken,
Çiçek açtı dağda erken,

Şenlikli ufuklardan, doğdu sabahlar,
Kuşların nağmesiyle, doldu bucaklar,
Sımsıcak gülüşlerle, açtı kucaklar,
Esen rüzgârlar, bize müthiş serinlik.
*
Yemyeşil yamaçlarda, otlar süslendi,

Sen bu aşkı hiç, derinden anlamadın ki.
Oysa ben, seni istediğim için yaşamımda,
Davet ettim seni, kalbimin içine.
Değerini kendinden biliyordun sanma,
Sevdiğim için, bu kadar güzeldi her şey.
*

Bir şeyler dinlemeye başladım,
Veda etmek yok temalı.
*
Bugün daha az hissettiğimde, fark ettim,
Okuduğum onlarca kitaptan, yalnızca birkaçını anladığımı,
Diğerleri dengi dengine.

Nasıl da, yazgına direndin,
Savundun inancını, her amacın için,
Belki bir gün, geleceğimiz parlar dedin;
Başında bir örtüyle, bir devrim yarattın,
Sen nesin abla, bu cesaretinle şaşırttın...
*

Karanlık yollara bir ışık yaktın,
Cehalet bendini yıkıp da aktın,
Bizlerin kalbine sevgi bıraktın,
Sen ne yüce cansın ey öğretmenim.
*
Bilgi tohumları ektin toprağa,

Kanadının gölgesindeyken bile, arıyorum seni,
Tılsımına, aurasına...
Ben miyim, bu efsunlu tozun hakimi,
Yoksa kanatlarım, o parıltının tutsağı mı?
*
Orman fısıltısı demişti ki:

Haksızlık edenin, kırılsın kolu,
Servet düşkününe, haramdır hayat,
Sahipsiz yavrular, ersin felaha,
Ufuktan gün doğup, şen olsun bahtı.
*
Menekşe süslesin, şu viran bağı,

Seyirdeydim,
Bütünlüğümüzü aralıksız,
Sen rüzgârdın, ben yaprağın.
*
Tepelerden eser,
Raks eder,