Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Kavak ağacının dalı,
Salınır durur zamanda,
Rengini suya salalı,
Salınır durur zamanda.
*
Gecenin loş beşiğini,

Yüreğinden vurulur halk,
----öldürülürse bir öğretmen,
Kesilir birden dersler,
----boş kalır kara tahtalar,
Toprağa düşer şiirler,
----kurşun damlar kalemin ucundan,

Ruhumu ezen, o yalan sözleri,
Al geri lütfunu, sende kalsın yar,
Ömrümü yıpratan, acı gözleri,
Al geri merhemi, sende kalsın yar.
*
Kuzey yellerine, açtım ağzımı,

Yeryüzünün yiğitleri,
Henüz tazecik fidanlar,
Kavrar çelik namluları,
Kumda biten, al goncalar.
*
Zalimlerin can derdidir,

Algoritmik ahenk, anlamsızlıkla anlaşır,
Aklın akışına, set çeker aritmetik.
Biçimin baskısı, bükerken bilekleri,
Belirginleşir boşluk, belirsizleşir bütün.
*
Cetvelle çizilen, cümleler cisimleşir,

Tarlayı, toprağı soracak olsan,
Çapa bizim ama mahsul bizim değil.
Zorba, her gün tepemizde dikilir,
Sabır bizim, teselliler bizim değil.
*
Evleri, tuğlayla bizler yükselttik,

Aşkı fısıldar,
----düşen yıldızlar,
Sarar ruhumu,
----toprak kokusu,
Örtüsüz gezer,
----çıplak gerçekler,

Oyunları oynar zihin, insanla her gün,
Tutsak edince derinden, esirdir duyguların.
Alışkanlık zincirleri, bağlar derinden,
Kurtulmak isterken, düşersin yeniden.
*
Akla hükmeder, istekler durmadan,

Alışkın
----değilim,
--------olmayan
------------yalanlara,
Biz
----sadece

El kapısında bekler olduk, medet umarak,
Yitirdik benliği, sahte ışıklara kanarak.
*
Lisanın şirazesi koptu, mânâ kayıp,
Sükût altın değil artık, cehalet değil ayıp.
*