Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Unutur
----herkes
--------derdini,
------------cennet
----------------olur
--------------------bu

Güneş gibi doğar bize,
Şefkat dolu kucağı var,
Eksilmez hiç merhameti,
Evimizin ocağı var.
*
Nimet taşar elinden hep,

Soldum,
----sarardım,
--------götürdün
------------kendini
----------------çok
--------------------uzaklara

Hız küsmüştür, dar odada,
Derin izde, sözken nefes,
Giydin üstüne karları,
Uçlarına vardın sertçe,
Cesaretin gücüyle dur.
*

Tutsun
----diye
--------ellerimi
------------ellerin,
Atsın
----diye

İncinir ruhum, yaşlar düşer,
O uzak kıyımı bilince,
Vurur sazına, telli ozan,
Keder sarar, bağrıma kadar.
*
Farklı soyların cesurları,

Yanaşınca
----feribot,
Gelmişler
----demek
--------ki
------------çoktan,

Çöken ulu fikirler, silinir hep uzaktan,
Ruhumda sızlayan iz, büyüyor yavaş yavaş,
Bekleyiş tükenerek, yitip giden devrandan,
Issız karanlıklarda başladı, çetin savaş.

Bilmez ki insan, nereden geldiğini,
Ne de anlar, tam nereye gittiğini.
Şaşırır bazen, hayat denen bu yolda,
Yorulur daima, gerçeği ararken.
Bir bilinmezliğe çıkar, her adımda,
Düşünür durur, neydi bu çaba?

Düşünmesen
----de
--------sen
------------beni
----------------hiç,
En