Kara kütlelerdir, uzun çarşıları,
Kara kütlelerdir, yüce tepeleri,
Kırlar ve de çaylar, esen yeller biter,
Soluma izleri, tümüyle yitiyor.
*
Kara kütlelerdir, sahil şeritleri,
Bir kara kuyuya düştüm derinden,
Koptu bağlar yüreğimin yerinden,
Kimse tutmaz ellerimin terinden,
İnsan ıssız imiş şu koca handa,
Dört duvar üstüme gelir her yanda.
*
Ruhunla adımlarım, ıssızlığın çölünde,
Özümde muhabbetin, heybetinden çok ulu.
Mühür vurulmuş güya, nefesim nefesinde,
Döngüsü bitti arzın, bütünüyle giz dolu,
Sözünün düğümüyle, esirim kafesinde.
*
Lisanında millet, özünde yoksun,
Derdine yaban, keyfine de toksun,
Emekçiyi bilmez, üstten bakarsın,
Bırak rüyayı, uyanmaz uykusun.
*
İnancı hor görüp, tepeden süzme,
Gecenin göğü, simsiyah bir örtü,
Üzerinde parlayan ışıltılar,
Sonsuzluğa uzanan parıltılar,
Karanlığa asılan incilerdir.
*
Işıklarıyla, yol gösterirler hep,
Fikirleri iplere dizip, dallara bağlayan,
Dünü unutup, yarını dallarda saklayan,
Fırtınaya direnip, boyun eğmeyi dışlayan...
*
İstiklal nidası, doruklara asılmalı,
Halk halinde beraberce, ileriye gidilmeli,
Kaybolmamak için bu koyu zifiride,
Sabaha kadar sürsün bizim masalımız,
Tökezlesin, mumumuzu söndürmek isteyenler,
Parlak bir yakamoz olasın, benim kıyımda.
*
Acımasız olamaz, zemheri bile bu kadar,
Siyah ile beyazı,
Kara kışla yazları,
İki yüzlü dünyayı,
Sürüklüyor yarına,
Karanlık aydınlıkla.
*
Diktim gözlerimi, karşıdaki soluk duvara,
Hapsetti beni, bu anlamsız ve donuk manzara.
Sanki zihnimi kemiren, görünmez bir vahşi kurt,
Düşüncemi çalan, hissizleştiren o uzak yurt.
Kopardı bağımı dünyadan, şuur firar etti,
Çek şu bakışlarını, gerçeklik buraya yetti.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!