Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Kenarına iliştim, kırık masanın,
O yanım tenha, öteki viran.
Kimsesizliği takmışım koluma,
Amaçsızca.
Güneş solana dek,
Vakit dolana dek,

Gözlerin sanki, bir kitabı heceler,
Anlatılır en uzun, en koyu geceler,
Suskunluğun, hangi manaları saklar,
O ruhunda, hangi eski anılar parlar,
Çözerim dilindeki, tüm bilmeceleri.
*

Varlığın...
Gökyüzü değilsin, bulut değilsin,
Güneş değilsin, ışık değilsin,
Bahar değilsin, mevsim değilsin,
Ruhumun yegane gıdasısın...
*

Ve sen, besteler gibi tınlıyorsun,
Biraz ezgi,
Biraz boya işte,
Sevincinde kalıp,
Kederinde boğuluyorum.
*

Sabah vakti, çayıra serildin.
Avcıya, derin kuşkular verdin.
Durgun halinle, zihnimi çeldin.
Kurnaz yaratık, toprağa değdin.
*
Hileni sezmek namına, pustum.

Mermer kararmış da, kir tutmaz olmuş,
Sıcaklık yerine, buz gibi donmuş,
Paklanmak hayalken, kirlenmek gerçek,
Hizmet bekleyenler, burda ölecek.
*
Peştemal kuşanan, usta sanılır,

Seni kollayan bayan polisten,
----hicap et hoca efendi,
Doğumda eşine destek olan kadın hekimden, hemşireden,
----rahatsızlandığında seni iyileştiren bayan doktordan,
Hicap duy,
----tıp çalışanlarından,

Dedim, yüce bilge kişiye,
Yok mu, lezzetli bir horoz,
Terledi, alnının çizgisi,
Söyleyemedi, ne var ne yok...
*
Bana bakmaktan, kaçındı,

Ruhumda anlık fısıltılar,
Sessiz anılar..
Çoğaldı içimde korkular.
Uzak bir elin değmesiydi, o anki huzur,
Bir de dağılan hayaller..
Yarılıp çatlak toprak, böldü sessizliği..

O an, çok uzak diyarlarda,
Bir masal ülkesinde, yahut unutulmuş mısraların arasında,
Gizlenmiş, eski bir kitapta değil,
Veda etmek, yani azizim,
Son sözü söylemek için, sığındığım o Pera'dasın.
*