Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Kördük bütün gerçeklere,
Kandı yürek dikenlere,
Güvendik boş gülüşlere,
Asıl yara derindeymiş!
*
Arzuladıkça nefisler,

Kemiklerimizi ufaladı o ayaz, bu gölgesiz buz bozkırlarında,
Attığımız o soluksuz adımlar,
Kerem'i küstürdü, Aslı'yı yıldırdı.
El sürdük, putların küllerine,
İndik, paslı zindanların diplerine,
Çıyanlar, baykuşlar, akbabalar, leş yiyenler,

Yorgun adımlarla tepeleri aştım,
Kimsesiz kırlarda nehirlerden taştım,
Çılgın fırtınada yönümü de şaştım,
Kırdım ağacımı kanaryaya attım.
*
İhtiyar bedenim soğuklara daldı,

Anlamı çoğaltmak,
Manayı yahut.
Çabayı büyütmek.
Derinlemesine yoğunluk.

Derinlerden, çok derinden,
Duyulur o venildemek.
Oynar taşlar, hep yerinden,
Duyulur o venildemek.

Kışın, ayaz vurduğunda,

Eyüp usta hemen sök at,
Sil bedenden çıksın fesat.
Sivas ili yapsın hasat,
Ruha versin derin sanat.
*
Kaba dallar yere düşse,

Bir esans gibi yayılır,
----eski kağıtların o bildik kokusu,
Çağırırlar anıları adeta,
----buhurdanlıktan süzer gibi,
Fısıldayıp sırlarını birer birer,
----çivilerler herkesi masa başına,

Anlamazsınız şu ruhumdaki derin sızıları,
Ansızın patlayan sönmez kederli yazıları,
Bağrımda kanayan iyileşmez onca kazıları,
Sebebini sormayın.
Hissedemezsiniz.
Boşuna yormayın.

Aradığımız o derin sükûnet,
Dünyanın bir ucunda bulunmaz,
Öteki ucunda da saklı değil,
Çok ırak bir menzilde duruyor.
*
Sandığımızdan daha yakında,

Merak duygusuyla, yola çıkınca,
Ufukları açar, o derin tetkik.
Gerçeğin izini, kalpte bulunca,
Karanlığı yırtar, o derin tetkik.
*
Fikir kuyusundan, suyu çekenler,