Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Yorgunluk! Yüzümü, içimi sardı;
Umutsuzluk tohumu ektin, kardın,
Dokunduğun her şey, karardı, soldu,
Güne karanlık gölgeler getirdin!..
*
Diyorlar ki; hani çözüm nerede?

Ağır işler yüklenmek, bir insanın gücünün tükenmesi gibidir,
Zor görevlerle uğraşmak, çöküp de ayakta durmak gibidir,
Boş hedeflere çabalamak, rüzgara kum çizmek gibidir,
Durmadan didinmek, kendini tüketmekten başka bir şey değildir.
*
Kuvvetim bitti sanki dün, bugün her şey bambaşka,

Sundum dilekçemi,
    ayın başında,
Eşimin sağlığı oldu,
    sebep başta,
Bu iş olur dediler,
    durdum şaşta,

Zar attığım masalar, yegane barınağım,
Şatosunda köşkünde, dilek tuttum sanmayın,
Alın bütün taçları, yıkılsın sığınağım,
Armasının isminde, dilek tuttum sanmayın.
*
Kırdım bütün putları, kırmasam ne çıkardı,

Gönlünün çağrısıyla beni işitmeni dilerim
Umudunu yitirmeyi kes
Ve bana inan
Seni gönlümün kanatlarında taşımak isterim
Sevdamın özüne
Sevgi atına binmeni isterim

Sızına kavuşmayı dilersen,
Evvela belirle.
*
Sızına kavuşmayı dilersen,
Üç ile dört yedi etsin söyle.
*

Fikrini serbestçe salma rüzgara,
Kapılıp gidersin dipsiz sulara.
Huzuru bulamaz düşen ağlara,
Aklının gizine, daldığın anlar,
Zehiri yutarak acı tadanlar.
*

Ana işlevi, dili anlamaktır,
Mana katar sözcüklere, her zaman,
Bütünüyle birleşip cümlelerin,
Saymakla bitmez, gücü anlamın.
*
Tüm metinleri, o aktarır hemen,

Süslüdür sözleri, dili hep zehir,
Meydana çıkınca başlar mı yalan?
Suları kirlidir, bu kuru nehir,
Derttir sadece hep geriye kalan.
*
Kürsüde nutuğu atıp da gider,

Gülümsüyorsam ben güneşe,
----gülümsüyorsam sonbahara,
Arıyorsam eğer,
----sadece seni,
Farklıysa eğer,
----gündüz ve gece,