Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Anadolu bağrından kopan, bir ses oldular,
Özdeki cevher ile, gönüllere doldular.
*
Yabancı kalıpları, bir kenara ittiler,
Halkın kendi diliyle, öz yoluna gittiler.
*

Bugün hokkanın ucu sızladı,
Tertemiz parşömenin üstüne,
Lacivert kederini bıraktı...
Çizgilerin sıralı akışında,
Bütün, sessiz harfler yarıştı.
*

Efsanedir demirdağ, yürek sızımız,
Zifiri karanlık, bir şafak vaktinde,
Kafa tuttuk o an, yaban elçiye,
Kızıl tufan koptu, sınır boyunda.
*
Kabarıp taşıyordu, darmadağındı derya,

Rüzgar aniden esip, kapıları zorladı,
İçimdeki korkuyu, gülümseyip sakladı,
Sanki gökten başıma, koca deniz patladı.
*
En büyük fırtınaymış, çay bardağımda kopan,
Rüzgarıyla her şeyi, gözüm önünde yutan,

Şiddetli bağırıp, azarlarken,
Göğsüme, bembeyaz nur dilerken,
Boynumu, hürmetle tam bükerken,
Ruhumda, isyanı yatıştırdın.
*
Öfkenle sarsılır, koca cihan,

Ruhlarını sımsıkı saran sımsıcak yaprak,
İçimi ümitle boğan o melek yorulmaz,
Ufuklardan doğup gelen ışıltılı mızrak,
Bedenleri koruyan koca çınar sarsılmaz.
*
Gökyüzünün ötesinden gülümseyip durur,

Dolar bakışlara, koca evren,
Geçer o his, donuk yüzlerde,
Bir zerre kaybolmuş, fikir ummanında.
*
Niyetler tutsak, kendi kabuğunda,
Örülse de set, bir heceden taşar nehir,

Açlık sinsi ateş gibi, yakar içimizi,
Yeminler edilir, bozulur dizi dizi,
Sabır taşı çatlar, dayanmaz buna yürek,
Uzanmam sözü verilen dala, gider bilek,
Yasaktır sandığın, o tatlı şerbet gibi,
Büker bileğini savunmasız hal, tipi,

Kürek sapı, el kanar,
Mezar suyu, pis kokar,
Doldu karanlık kuyu,
Mevta toprağa batar.
*
Tabut taşımak ağır,

Ey heybetli canım, koca Pehlevan,
Alsın elimden seni, cazgır heman,
Bilirsin ki, o Pir Sultan bir cihan,
Ben ise, sadece garip bir ozan.
*
Kurulmuş o meydan, ister bir ozan,