İçimden Bir Ses Şiiri - Yusuf Özdumanlar

Geçenlerde sevdiğim
yorgun
Telaşlı bir yalnızlık
Yakaladı beni aniden
Sonra
Yalın bir gökyüzü parladı,
Dargın bir rüzgâr
Ve solgun yapraklarla birden
İçimden bir ses
Kuşattı tüm sokakların
Sana giden yollarını
İçimden bir ses ufuklarda
Sığındı baktığımız yıldızlara
Bir çocuk gibi nazlı nazlı
Ellerim üşüyordu niceden beridir
Uykusuz kalmıştım dünden
Aydan, yıldan da eskiden
Sensizliğin bendeki hâlini
Ben bu denli yaşarken
İçimden bir sesle
Tan yeri araladı sanki ruhunu
Kat kat perdeler içinden

Geçenlerde sevdiğim
İçimden bir ses
Tuttu kolumdan aniden
Yüreğimi nakış nakış
Umudun renkleriyle süsledi yeniden
Baktım gözlerine
nefes aldım uzun uzadıya
Zaman sanki nefesimde dirildi birden
İçimden bir ses
Taştı yüreğimden, dilimden
Taştı göğsümden, kederimden
Taştı akşamların saklanan
Gölge tortusu mâteminden
İçimden bir ses
Olanca hürriyetiyle
Konuştu gonca bir gülün dilinden
Yalnızca ben duydum
Bu denli hisli
Bu denli derinden

İçimden bir ses Haticem
Hesapsız, zamansız
Çölleri bile kavuran bir ateşle
"Seni seviyorum" dedi.
Masum bir imkana şayeste
Seni sevebiliyordum
bu yürekte
Aldım hissimi dağa taşa
Dağdan da taştan da korkan
En nâzenin bir karıncaya varana...
Aldım sevgimi yer ile gök arasına
Yerden ve gökten de uzak
Sonsuz bir diyarın mehtabına
Bir bir anlattım
Sonra sen dokundun canıma