Geçmişin Kalbinden Şiiri - Kasım Kobakçı

Eski ustaların sesiyle yankılanır bu satırlar,
Kelimenin ruhunda başka bir ustanın izi var,
Kendi sesini bulmak öyle kolay bir iş değil,
Başka dudaklardan dökülürken tanıdık şarkılar.
*
Bir şiir doğar geçmişin derin gölgelerinden,
Ödünç alınmış bir nefes geçer kelimelerden,
Taklit mi dersin yoksa bir hürmet mi sence buna?
Yeni bir hayat fışkırır o eski eserlerden.
*
Kalem sanki benim değil, başkasının elinde uyanan,
Sözcükler ödünçtür hep mısralarda dolanan,
Bir ressamın fırçasıyla çizilmiş başka bir yüz,
Benim ruhumdur oysa bu satırlarda yankılanan.
*
Mürekkep dağılırken bir eski üslubu sunarak,
Yeniden yazılır destanlar geçmişe tutunarak,
Kendinden kaçış mıdır başka kılığa girmek?
Ustaya selam dururum geçmişi unutmayarak.
*
Geçmişten süzülüp gelir bu tanıdık arkadaş,
Aynı yolda yürürüz şiirle yavaş yavaş,
Farklı bir elbise giymiş kelimeler ordusu,
Yeni bir ruh üfler kelama usulca bu sırdaş.
*
Bir eski aynada belirir bambaşka bir güzel,
Onun sesiyle konuşmak sanki gizli bir emel,
İlham dediğin zaten rüzgarda savrulan toz,
Görünmez bir bağla bağlanır geçmişten gelen el.
*
Bazen bir masal anlatır, bazen hiç sır vermez,
Taklitçi ruhum ustaların çizgisinden dönmez,
Sanki yeniden doğar kağıt üstünde o kelam,
Sonsuzluğa uzanır, bu yankı hiç tükenmez.
*
Pastiş denen bu oyun ne kadar da ince bir iş,
Bir başka zihne doğru yapılan sessiz gidiş,
Her satırda gizlidir bir ustanın nefesi,
Eskiyle yeninin bağrında başlar büyük diriliş.
*
Miras kalan sözcüklerle kurulur yeni sanat,
Gökyüzünde süzülürken ödünç alınmış kanat,
Şiir benim olsa da sesim bana yabancı,
Geçmişin kalbinden atar bu sonsuz ve hür hayat.