Sessiz Vedalar Şiiri - Bahtiyar Cm

SESSİZ VEDALAR

Gözlerin tetiği çektiği o meçhul vakitti.Dil susunca şehir tek bir hecede eridi.Sessiz vedalar döküldü kaldırımların çatlaklarına,Bir intihar süsü gibi bulaştı ömrün baharına.Ne bir mendil sallandı ne bir feryat koptu geceden,Yalnızca bir gölge koptu, o en derindeki heceden.

Anlatamadım içimde biriken o devasa çığlığı,Yaralı bir kuş gibi çırpınan o son bakışı.Sustu bağlamanın telleri, sustu fırtınalı dağlar.Şimdi içimde faili meçhul bir gençlik ağlar.Gidişin, bir coğrafyanın haritadan silinişi gibiydi.Geriye yalnızca yangın yeri, yalnızca kül kaldı.

Bir mülteci hüznüydü ceplerimde biriken,Adresini bilmediğim yollara revan olurken.Sessizce kapandı kapılar, sessizce çekildi raylar.Uçurumlara sevdalı kırlangıçlar gibi geçti aylar.Sensizliğin soğuk nefesi vurdukça pencereme,Bir damla gözyaşı oldu sızan şiirime.

Gittin.Ardında tek bir çığlık bile bırakmadan gittin.Kuşlar bile anlamadı gökyüzünün neden devrildiğini,Denizler bilmedi dalgaların nereye gömüldüğünü.Bir ah bile demeden, bir sitem bile etmeden,Öylece bıraktın beni, yangın daha sönmeden.

Şimdi hangi dilde sussam, hangi dizede ağlasam?Yüreğimin sol köşesini hangi uçuruma bağlasam?Sessiz vedaların kamburu kaldı bu yorgun omuzlarda.Biz hep eksildik, hep yarım kaldık bu sonsuz yokuşta.

İnsan en çok sustuklarından kanar, bunu biliyorum.Ben şimdi her gece bu karanlık odada,Kendi sesimle ölüyorum.

Hangi tren kaldırır bu vedanın ağır yükünü?Hangi nehir yıkar içimde biriken bu katran karasını?Adımların uzaklaştı, yavaşça kayboldu viran sokaklarda.Adın bir yemin gibi asılı kaldı kuruyan dudaklarda.

Sen gidince gökyüzü mavi umudunu kaybetti.Bir kentin ışıkları tek tek söndü arkandan.Ben hâlâ her köşe başındaSenin gölgeni arıyorum.

Bırak kalsın masada yarım bıraktığın o soğuk çay.Biz zaten bu ömrü başkalarının masallarında tükettik.Kendi hikâyemizin en güzel yerindeSessizce pes ettik.

Ama ses yok.Nefes yok.Senden bir tek zerre yok.

Sessiz vedaların faturası ağır olur.İnsan bazen gençliğiyle öder.

Gecenin siyahı bile utandı bu sessiz gidişten.Sustun ve bittin.Beni bu sağır kuyuda,Kendi çığlığımla katlettin.

Bahtiyar