Sessiz Şehir Şiiri - Bahtiyar Cm

Sessiz çığlıklarım olduBu şehrin sokaklarında gözlerin.

Her köşesiAcıyla örülmüş bir şehir burası.

Bazen ihanetini taşıdı bağrında,

Bazen celladını.

En kuytusunda,

Bedenime saplananBir hançer oldu sözlerin.

Bir pusuda

Kaç kez vurulduğumu,

Kaç kez öldüğümü,

Geceler boyuGözlerinde seyrettim.

Kaybettiğim insanlığımı,

Bu sessiz sokaklardaAradım durdum.

Oysa,

Harcını merhametle kardığımız,

Suyunu sevgiyle verdiğimizİnsanlığın,

Çöküşünü izliyorum şimdi.

Çırılçıplak gözlerimle.

Sessizce.

Artık,

Gölgeler bileTerk etti bu karanlık meydanları.

Adımlarından,

Soğuk bir boşluk kaldı geriye.

Yeminlerin,

Paslı parmaklıklar ardındaÇürüyen mahkûmlar gibi.

Gözlerinse,

Beni ne gören,

Ne de duyan,

Derin bir uçurum artık.

İçimdeki haritalar,

Kayıp bir pusula gibiDağıldı.

Rüzgâr,

Yönünü unuttu.

Yıkılan o büyük mabedin altında,

Sadece biz değildikCan veren.

Kendi cenazesini omuzlayanBir yabancı gibi,

Kayboluyorum.

Harcını nefretle yoğurduğun

Bu dilsiz şehirde.