Sessiz Derviş Şiiri - Bahtiyar Cm

Söz bitti, yol bitti.

Gece döküldü saçlarıma.

Gözlerimi kapatıyorum, dünya hâlâ bıraktığım yerde.

Ama ben artık o dünyada değilim.

Omuzlarımda taşımaktan yorulduğum koca bir yük,

Her adımda biraz daha ağırlaşan.

Adımlarım buralara yabancı.

Yorgunum.

Öyle bir yorgunluk ki bu,

Akar da bulamaz insan yerini, dinlenemez.

İşte öyle susuz, öyle dilsiz, öyle yalnızım.

Ne büyük fırtınalar koptu içimde,

Ben döndüm, yüzümü geceye vurup sadece sustum.

İçimde biriken sözler çarptı kıyılarıma,

Ama tek bir damla dökülmedi dilimden, kimse duymadı.

Şimdi her şeyden vazgeçmiş bir kalp gibi,

Direnmeden, kavga etmeden.

O bitmek bilmeyen uykusuz gecelerden,

Haklı çıkmaya çalıştığım o yorucu kavgalardan,

Ve en çok da...

Evet, en çok da bu yorgun kendimi taşımaktan,

Yorgunum.

Gözlerimde biriken yollar var, bakınca eskimeyen.

Avuçlarımda külü kalmış, çoktan sönmüş yangınların.

Bir zamanlar konuşacak çok şeyim vardı,

Şimdi kendi sesimden bile uzağım.

Artık ne bir şey bekliyorum,

Ne de yeni bir yola çıkacak gücüm var.

Yollar kapandı, ışıklar söndü.

Yeni bir macera istemiyor yüreğim.

Kendi içindeki kuytu odaya çekilen,

Dünyanın gürültüsünü dışarıda bırakan biri gibi.

Sadece durup dinlenmekten,

Sadece nefes alıp vermekten bile,

Yorgunum.

Zaman akıyor, saatler vuruyor duvarlara,

Ben her şeyi çoktan durdurdum içimde.

İnsan en çok kelimelerden yorulurmuş, anladım.

Anlatmaya çalışmaktan, anlaşılamamaktan,

Her sabah aynı şekilde hayata gülümsemekten yoruldum.

Şimdi bırakın beni bu sessizliğin tam ortasında.

Ruhumun sızısını dindirecek tek şey,

Bu mutlak, bu kimsesiz duruşun serinliğidir.

Çünkü ben,

Kendi içimde yürümekten,

Kendi içimde kaybolmaktan,

Ve en çok da yorulduğumu saklamaktan.

Yorgunum.