Sosyal Ayaz Şiiri - Bahtiyar Cm

SOSYAL AYAZ

Rayından çıkmış bir yüzyılın unuttuğu istasyonlarda,

Herkes cebinde kırık aynalarla yürüyor kalabalığa.

Biz buna yaşamak dedik, oysa bu,

Bir fener kulesinin içindeki dilsiz bekçinin,

Hiç gelmeyecek gemilere yaktığı son ışık.

Sosyal bir ayazın tam ortasında duruyoruz şimdi.

Herkes birbirine bir vitrin camı kadar yakın,

Ve herkes birbirine dokunamayacak kadar sırılsıklam yabancı.

Meydanlar dolusu insan, hepsi aynı gökyüzünün altında,

Ama kimse farkında değil omzundaki o göçebe yükün.

Zaman, paslı bir testere gibi keserken günleri,

Biz ekranların soğuk ışığında eritiyoruz ömürleri.

Bir dostun sesi artık salkım söğütlerin altından gelmiyor.

Bir hatıra, toprağa değen yağmur kokusunu taşımıyor.

Her bağ, dijital bir ağın ilmeğinde düğüm düğüm.

Her keder, kendi sesine çarpıp geri dönen bir yankı.

Yüreğimizin o eski, kerpiç odaları yıkıldı çoktan.

Yerine göğe uzanan betondan yalnızlıklar dikildi.

Hüznümüz bile fabrikasyon şimdi, herkes aynı tonda susuyor.

Aynı karanlığın hırkasını giyip oturuyor masalara.

Sokaklar, üstünden geçen adımları biriktirmiyor artık.

Hafızasını kaybetmiş bir nehir gibi akıyor şehirler,

Arkalarında sadece plastik pullar ve sönük tabelalar bırakarak.

Oysa içimizde, o kimsenin haritasını çizemediği kuytuda,

Hâlâ eski bir tını, unutulmuş bir ninninin uykusu var.

Ama dokunamıyoruz; çünkü ellerimiz artık yalnızca soğuk nesnelere alışmış.

Bir insanın gözlerine bakarken duyulan o kadim ürperti,

Şimdi yerini hızla geçilen sahte resimlerin yorgunluğuna bıraktı.

İşte bu yüzden daha ağır, daha dipsiz bu toplu sessizlik.

Çünkü insan, insanı artık kendi acısından bile tanımıyor.

Ve dünya, kendi yarattığı bu devasa çarkın içinde dönerken,

Geriye sadece kalbin o hiç kaydolmamış,

Hiçbir ekranda parlamamış o saf, dilsiz sızısı kalıyor.

İşte bundandır bu sosyal yalnızlığın hiçbir merhemle kapanmayışı.

Çünkü bütün kalabalıklar kendine yeni saraylar inşa ederken,

Ruhun o eski, kimsesiz sokağı,

Sessizce kendi içine göç ediyor.