Son Mumun Nefesi Şiiri - Bahtiyar Cm

Yorgun bir gölgeyi omuzlayıp geçtim bu ömürden.
Avucumda sönmüş közler, dilimde küle dönen dün.
Bir yangın koptu içimde, sorma artık nedenini.
Kendi göğsümde vurdum o çocuksu masumiyetimi.
Gurur dedik, ömrümüzü bir kibrit çöpü gibi harcadık.
Bu hayatın ayazında hep başkasının ateşinde ısınmaya çalıştık.
Vuslatı mevsim sandık, gurbet göğsümüze hançer oldu.
Gözlerimizin feri, can çekişen bir mumun son nefesiymiş.
Şimdi hangi sokağa saptsam ucu aynı boşluğa çıkıyor.
Hangi sese kulak versem içinde pas tutmuş bir ayrılık var.
Yüzleşmekten yoruldun artık, bakma o tozlu camlara.
Bu vefasız panayırda en çok kendi dürüstlüğünle vuruldun.
Ruhum fırtınaydı benim.
Durgun suların sığlığına hiç sığmadım.
Kapıları mühürlenmiş saraylarda anahtar aramadım.
Bize sabır dediler, ömrümüzü tespih taneleri gibi tükettik.
Onlar zafer dedikçe, biz her kavgada biraz daha eksildik.
İyi bak.
Hayat bir gölge oyunuymuş.
Biz perdeyi gerçek sandık.
En güvendiğimiz dal kırılınca suçu rüzgâra yükledik.
Gözümdeki yaş pişmanlık değil, arınmanın sessiz izidir.
İçimdeki sükût, yaklaşan büyük fırtınanın ayak sesidir.
Süslü sözlerle anlatamam bu yıkılışı.
Toprak bile sırtını dönerken kim anlar zamansız gidişi?
Biz gölgede kalmayı seçtik, ışık başkalarının olsun dedik.
Hüznü içimizde sakladık, neşeyi başkaları taşıdı.
Şimdi kaldır başını, bak şu suskun dağlara.
Kaç çığlık daha birikmeli kar beyazı hatıralar çözülmeden?
Mısralar içimizden bir yara gibi geçerken,
Bir yerlerde hâlâ kendi ipini çeken yaralı umutlar var.
Giden gitsin.
Her veda kendi yükünü kendi taşır.
Çünkü her gidiş, kalpteki eski sızıyı yeniden kanatır.
Eyvallah demeyi çoktan bıraktım bu hayatın oyunlarına.
Biz ruhumuzu, bitmeyen yolların tozuna kurban verdik.
Son sözüm bu boşluğa kalsın.
Yüreği puslu olanın yolu hep karanlığa çıkar.
Dili zehir olanın değil, susuşu ders olanın yanında durduk biz.
Ve sonunda anladık ki,
Biz bu hayatın sahibi değiliz.
Sadece kendi acımızın bekçileriyiz.