Yorgun bir gölgeyi omuzlayıp geçtim bu ömürden.
Avucumda sönmüş közler, dilimde küle dönen dün.
Bir yangın koptu içimde, sorma artık nedenini.
Kendi göğsümde vurdum o çocuksu masumiyetimi.
Gurur dedik, ömrümüzü bir kibrit çöpü gibi harcadık.
Bu hayatın ayazında hep başkasının ateşinde ısınmaya çalıştık.
Vuslatı mevsim sandık, gurbet göğsümüze hançer oldu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta