kendimi yok sayacak kadar,
varlığının müptelası oldum.
öyle ki sevgili,
adını anarken dilim değil,
ömrüm sürçüyordu.
bir ömür geçti de gönlüm dolmadı,
her gülen yüz bana dost olmadı.
içimde kopanı kimse sormadı,
kendimi anlatmak zormuş be agop.
yollar yürüdüm ben gece boyunca,
ağlamak,
bir çocuğun göğsünde sakladığı
ilk yağmurdur.
ben o yağmuru içimde taşıdım,
kimse ıslanmasın diye sustum.
gözlerim, bir yağmurun içinde kendini kaybetti
bu gece
hangi bulutun emaneti olduğunu
unuttu damlalar
ve ben, hangi acının sahibi olduğumu.
giden kişi kayıp değil,
yanlış yere bırakılmış bir yük sadece.
adını sevgi sandığın o ağırlık,
omuzlarına çökmüş,
nefesini daraltmış bir alışkanlıktı.
ben beklerim.
çünkü bazı insanlar gelmez,
olur.
bir çayın buharı gibi,
yavaş yavaş karışır hayata yoklukları.
bil ki sevgilim,
ayrılık dediğin şey
öyle filmlerdeki gibi
iki damla gözyaşıyla olmuyor.
bir bavul kapanıyor mesela.
yetim bırakma demiş yüreğini,
ulan, yürek dediğin kimin malı?
bugün bende diye sarılırsın,
yarın bir bakmışsın
kendi göğsünde bile kiracı.
kendini anlatma.
ispat etme.
hakikat bağırmaz
varlığı yeter.
en güzel hâlin,
kendin olduğun andır.
keşke...demeden
şu an dizinin dibinde,
güneşi geceye kavuşturmak isterdim.
ne senden ömür isterdim,
ne de masallara yaraşır bir mutluluk.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!