adını gecelerden başka kimsenin bilmediği sevgili,
bir ömrün içinde sessizce büyüyen eksiklik,
kalbimin en tenha köşesinde yıllardır ışığı sönmeyen oda.
merhaba.
insan, kendi etkisini abartmamalı,
her şeyin merkezinde kendini görmemeli.
çünkü gökyüzü, bakışlarımızdan önce de maviydi,
deniz, adımızı bilmeden de dalgalanıyordu.
rüzgar, hiçbir alkışa ihtiyaç duymadan eser,
ve dağlar, kimse fark etmese de dimdik durur.
gitmek değil bu,
valiz hazırlamak hiç değil.
bir şehirden çıkarken
adını kimsenin cebine koymaması
asıl mesele.
sıkıntım zaman değil sevgilim,
takvim yapraklarına küsmedim ben.
ne sabaha kızdım,
ne geceye.
derdim,
iki şehir arasına sıkışmış
mevsim geçişi gibisin
üzerime bulaşan kokun kalmadı
öyle bir gittin ki
sanki rüzgar kapıyı kapatmadan çıkmış gibi
ardında biraz serinlik
ela gözlerin yeşile çalınca
gönlümde baharlar bir bir açınca
sevdan kalbime ateşler saçınca
gözlerimin içinde mühürlüsün sen
bir bakışın ile dünya değişti
şairin dediği gibi değil bu kez,
ben biraz daha açıktan konuşacağım sana,
lafı dolandırmadan,
şiire saklanmadan.
müsaitsen şayet,
müsvedde hayatlar yaşıyoruz, ne tuhaf,
kalem elimizde ama gönül hep müsvedde,
bir gün temiz çekeriz diye diye ömrü,
yılları buruşturup atıyoruz sepete.
yarın başlarım deriz, yarın gelir geçer,
gülüşler var,
ama kime ait oldukları belirsiz.
yüzler, bir şey olmamış gibi
ışığı taklit ediyor.
ben titriyorum
bir gün eski ,
bir istasyon saatine baktım,
akrebi yorulmuştu zamanın,
yelkovanı ise bir yerlere yetişme telaşında.
işte o gün anladım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!