Kendine Yurt Ol Şiiri - Mustafa Alp

yetim bırakma demiş yüreğini,
ulan, yürek dediğin kimin malı?
bugün bende diye sarılırsın,
yarın bir bakmışsın
kendi göğsünde bile kiracı.

sensiz bu can yüktür deme bana,
bir kula yüklediğin can
günün birinde
kendi omzuna cenaze olur.

sen bir kula bağlayıp da
ömrünün ipini,
sonra adına aşk diyorsun.

aşk dediğin bağ ise
çözülür be gönül,
düğümse
boğazına kadar gelir.

git be gönül.

gidene mezar olacağına
kendine yurt ol biraz.
kalanı zincir etme,
gidene de ağıt yakma.

kapıyı çekip giden
ömründen de götürecek diye
bir kaide yok.

zira adamı öldüren
birinin gitmesi değil,

ardından öyle uzun bakmaktır ki
döndüğünde aynaya,
kendini de gitmiş bulursun.

✍️