Acı Çekmiyorum Yalanı Şiiri - Mustafa Alp

ve… usulca yanına sokulsam
öyle kimse görmeden
hatta kendim bile görmeden kendimi
bir gölge gibi düşsem omzuna
korkmaz mısın?

ve… kulağına eğilip
şu koca yalanı fısıldasam
acı çekmiyorum.
sesim titremese bile
kalbim ele vermez mi beni?

bilirsin,
insan en çok sustuğunda bağırır
en çok iyiyim dediğinde dağılır içten içe
ben de öyle işte
paramparça bir iyiyim taşıyorum cebimde
herkese bozukluk niyetine dağıttığım.

sen yine de
yüzüme bakıp inanır mısın?
yoksa gözlerimin altındaki o mor sabahları
tek tek sayar mısın?

ve… diyelim ki inandın
diyelim ki tamam dedin
hiç sormadın gerisini
o zaman ben ne yaparım biliyor musun?

biraz daha yaklaşırım sana
biraz daha
öyle ki nefesin karışır nefesime
ve tam orada
itiraf ederim içimde sakladığım her şeyi

ben aslında
acı çekmemeyi beceremiyorum.

çünkü bazı yaralar
kabuk tutmaz,
alışkanlık olur.

bazı insanlar
gitmez,
içeride kiracı kalır.

ve bazı geceler
uyku değil
hesap sorar insana.

ben de her gece
kendime yakalanıyorum işte.

şimdi söyle bana
eğer bir gün gerçekten
acı çekmediğimi söylersem

anlar mısın?
yoksa
en çok o zaman mı şüphe edersin yoksa ?