Mustafa Alp Şiirleri - Şair Mustafa Alp

inanmak,
bir sabah güneşten önce uyanan bir dua gibidir,
karanlığa rağmen ışığı beklemektir,
kırılmış kalbinle hala sevmeye cesaret etmektir.

yaşamak bazen sadece nefes almaktır,

kimlik arayışı, belirsizlik,
tutkulu ama yakıcı bir bağ
ve kalabalıklar içindeki yalnızlık duygusu.

içimde bir şehir var
adı konmamış sokakları olan.

mükemmel bir akşam değildi o gece,
ama kalbim sana inanacak kadar saf,
aşkın adını dudaklarımda taşıyacak kadar cesurdu.
insan bazen en büyük yanlışı
en doğru hissettiği anda yapar,
ben de seni öyle sevdim işte,

senin için değil artık,
kendim için gidiyorum.
ama sen sanacaksın ki
bir aşkın son durağıyım ben.

oysa ben,

kitimi aldım bugün
öyle alkışlı bir sabah değildi
güneş bile temkinli doğdu
ama içimde
yavaş yanan bir devam et vardı

bir ömür geçti de gönlüm dolmadı,
her gülen yüz bana dost olmadı.
içimde kopanı kimse sormadı,
kendimi anlatmak zormuş be agop.

yollar yürüdüm ben gece boyunca,

ağlamak,
bir çocuğun göğsünde sakladığı
ilk yağmurdur.
ben o yağmuru içimde taşıdım,
kimse ıslanmasın diye sustum.

gözlerim, bir yağmurun içinde kendini kaybetti
bu gece
hangi bulutun emaneti olduğunu
unuttu damlalar
ve ben, hangi acının sahibi olduğumu.

giden kişi kayıp değil,
yanlış yere bırakılmış bir yük sadece.
adını sevgi sandığın o ağırlık,
omuzlarına çökmüş,
nefesini daraltmış bir alışkanlıktı.

ben beklerim.
çünkü bazı insanlar gelmez,
olur.

bir çayın buharı gibi,
yavaş yavaş karışır hayata yoklukları.