Mustafa Alp Şiirleri - Şair Mustafa Alp

ben beklerim.
çünkü bazı insanlar gelmez,
olur.

bir çayın buharı gibi,
yavaş yavaş karışır hayata yoklukları.

bil ki sevgilim,
ayrılık dediğin şey
öyle filmlerdeki gibi
iki damla gözyaşıyla olmuyor.

bir bavul kapanıyor mesela.

kendini anlatma.
ispat etme.
hakikat bağırmaz
varlığı yeter.
en güzel hâlin,
kendin olduğun andır.

hayatım senin elinde
yap boz gibi
şımarık çocuğun
ısrarla isteyip hevesi
sabaha kadar sürmeyen
mutluluğunun

neydi huzur?
bir bardak çayın dumanına mı sığardı gerçekten, yoksa biz mi büyüttük onu,
ulaşamayınca kader diye sustuk?

çay dedim de.
insan en çok, tuttuğu yerden belli olur derler ya ben en çok bıraktığın yerden anladım seni.

dünyaya meydan okusam
bir kadeh şaraba köle olsam
ne yazar ki !!!
ayyaş bir adamın ben ,
ipe ,sapa gelmiyen bir şiirde
ulu orta sevişsem ,

kimim ben ;
sırtına dünyanın derdini ,
koyup taşıyan.
alnında ter eksik ,
olmayan.
koca bir yüreği var gibi ,

kimseyi yüceltmeyin
elleriniz yorulur sonra,
taş taş üstüne umut dizerken.
insan dediğin,
kırılgan bir takvimdir
en güzel günleri bile

bugün takvimde kırmızı bir kalp var,
sokaklar vitrin gibi süslenmiş,
her köşe başında güller, balonlar, çikolatalar.
bir tek benim içim yas yeri gibi sessiz.

herkesin elinde bir hediye poşeti,

gece, kalbime ağır ağır çökerken
sessizliğin içinden adını fısıldıyorum.
duvarlar dinliyor beni,
pencereler bile ağlıyor sanki.
bir ben susuyorum.
çünkü susmak, en çok bağıran çığlıktır bazen.