gel desem gelmeyecek,
gelse kalamayacak bir sevdaya düştüm ben.
ne sen bana helal oldun,
ne ben senden vazgeçebildim.
aramızda ne dağlar vardı,
inanmak,
bir sabah güneşten önce uyanan bir dua gibidir,
karanlığa rağmen ışığı beklemektir,
kırılmış kalbinle hala sevmeye cesaret etmektir.
yaşamak bazen sadece nefes almaktır,
kimlik arayışı, belirsizlik,
tutkulu ama yakıcı bir bağ
ve kalabalıklar içindeki yalnızlık duygusu.
içimde bir şehir var
adı konmamış sokakları olan.
mükemmel bir akşam değildi o gece,
ama kalbim sana inanacak kadar saf,
aşkın adını dudaklarımda taşıyacak kadar cesurdu.
insan bazen en büyük yanlışı
en doğru hissettiği anda yapar,
ben de seni öyle sevdim işte,
senin için değil artık,
kendim için gidiyorum.
ama sen sanacaksın ki
bir aşkın son durağıyım ben.
oysa ben,
kitimi aldım bugün
öyle alkışlı bir sabah değildi
güneş bile temkinli doğdu
ama içimde
yavaş yanan bir devam et vardı
kendimi yok sayacak kadar,
varlığının müptelası oldum.
öyle ki sevgili,
adını anarken dilim değil,
ömrüm sürçüyordu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!