Kendime Doğru Koşarken Şiiri - Mustafa Alp

kitimi aldım bugün
öyle alkışlı bir sabah değildi
güneş bile temkinli doğdu
ama içimde
yavaş yanan bir devam et vardı

19 Nisan dediler
istanbul dediler
yarı maraton dediler
ben de içimden geçirdim.
yarım kalan ne varsa
bugünle konuşacak

Mustafa Alp’im ben
koşarım
ama kimseye karşı değil
aynada yüzüme bakamayan
o eski halime doğru

dün bıraktığım yorgunluk
kapımda bekler hala
bir gün daha ertele der
ben her adımda
o sesi biraz daha sustururum

kit dediğin nedir ki
bir numara, bir kumaş parçası
ama asıl ağırlık
insanın içindeki vazgeçişlerdir
onları taşımak değil
onları bırakmak zor

istanbul sabahı.
martılar gökyüzünü yokluyor
deniz kendi derdine dalmış
yollar ise
insanın içini okuyacak kadar sessiz

sanki şehir biliyor
bugün bazı insanlar
kendini geçecek
ben de kalabalığın içinde
kendi sessizliğime doğru koşarım

yorulacağım, biliyorum
belki dizlerim konuşacak benim yerime
ama her adımda
bir parça korku düşecek içimden
ve ben hafifleyeceğim

koşmak dediğin
iki ayakla değil
bir kalple olur
biraz cesaret
biraz da geri dönmemektir

kitimi aldım
ama hazırlık çoktan başlamıştı içimde
start çizgisi bir bahane
ben
hayatın ortasında koşmaya çoktan
başlamıştım

✍️