anlaşılmayacağını bilerek konuştum hep,
tesirsiz kalan sözleri
ruhumun cebine sakladım
kimseye değmeyen cümlelerim vardı,
ama bana ağırdı
elimde değil seni unutmak
unutmak dediğin
insanın cebine koyup kaybedebileceği bir şey değil.
ben seni
bir anahtar gibi bırakmayı denedim masada
kıble duvarına yakın ,musalla taşına konulduğumu görürsen eğer !
zamana yenik düştüğümü ,
yorulduğumu anla ,
ama...
sevgimden asla vazgeçmediğimi...
hayatla amansız bir yarıştayım.
nefesim kesik, yol uzun.
bazen hayallerimi öne sürüyorum,
adımlarım gökyüzüne değiyor,
sanki dünya bana yetişemeyecekmiş gibi.
öyle dualar duydum ki,
olmaz dedim, içim bildi,
yine de ellerim açtım,
dilim amin diye titredi.
yürek dolu, sözler yarım,
kendini anlatma.
ispat etme.
hakikat bağırmaz
varlığı yeter.
en güzel hâlin,
kendin olduğun andır.
anne.
sen hayattayken
insan kendini tam yetim sayamıyormuş meğer.
dünya ne kadar yorarsa yorsun,
bir yerde seni düşündüğünü bilmek
ansızın gittin.
bir kapı kapanmadı yalnızca,
evimin içindeki mevsim söndü.
duvarlar yerinde kaldı,
ama sesini taşıyan bütün yankılar
ne ayrılığın hüznü kaldı içimizde,
ne de kavuşmanın telaşı.
bir eski hanın avlusunda unutulmuş
çatlak bir testi gibi duruyor ömrümüz.
ne gelenin ayak sesi ürpertiyor artık,
senden vazgeçmek istemiyorum
ama kavuşacak gibi de değiliz.
ulan ne tuhaf şey şu kalp,
akıl bitti diyor,
yürek inadına sana yazıyor hala.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!