Mustafa Alp Şiirleri - Şair Mustafa Alp

sen gittin.
öyle ansızın değil,
öyle rüzgar gibi değil.
bilerek gittin.
bir kapıyı kapatır gibi,
içinde benim kaldığım bir odayı

yıkıldım be usta,
hem de öyle böyle değil,
bir duvar gibi değil,
bir şehir gibi çöktüm içime.

sırtımda dağ taşıdım yıllarca,

ben dünde kaldım.
bugün denen şey
bana zorla giydirilmiş bir gömlek.

geçti diyenlerin dili kolay,
benim kanım hala sıcak.

yıkılmış evin mağdurluğu var yüreğimde
duvarlarım konuşur geceleri
tuğlalarım susar gündüzleri
ve ben
ikisi arasında kalmış bir yalnızlığım

bahane aramayı bıraktım artık.
insan bir yerden sonra
kime kırıldığını da unutuyor çünkü.
sadece içinde bir şey eksiliyor.
adı konmuyor.

hayatta mıyım,
mevta mıyım
kimse bilmiyor.
zaten yoklama defterinde
adımın karşısı uzun zamandır boş.

gittiğin yer yarana çare değilse
hasret düşürme gözlere. demiştin ya,
ben o cümlenin içinde kaldım
yarım kalmış bir isyan gibi
ne sönebildim,
ne tamamlandım.

herkesim çok ki, sen neyimsin? dedin bir gün.
sustum önce.
çünkü bazı insanların adı olmaz,
yalnızca yürekte bıraktığı yer olur.

herkes biraz iz bırakır,

perde kapandı bu gece,
lakin oyun bitmedi be agop
sokak sustu, evler sustu,
bir tek içimdeki gürültü dinmedi.

ay çıktı göğe,

bazı insanlar vardır.
telefonu çalmaz ,
ama insan yine de sesi duyulsun ister.
mesaj gelmez ,
ama ekran ışıyınca kalp yerinden oynar.
benimki de öyle bir bekleyiş işte.