Adını Anmadan Sevmek Şiiri - Mustafa Alp

bazen sevdiğini belli etmemek iyidir,
çünkü bazı duygular
söylenince küçülür,
bir cümleye sığdığı anda eksilir.

o yüzden bırak.
senin onu sevmediğini düşünsün,
hatta biraz da kırgın sansın seni,
çünkü insanlar en çok
yanlış anladıkları yerden iz bırakır.

sen anlatma kendini,
her şeyi açık eden o acele cümlelerden olma,
birazını sakla,
birazını gecenin cebine koy.

gece dediğin zaten
yarım kalmış insanların sığınağıdır,
orada herkes biraz eksik,
herkes biraz senden habersizdir.

sen de öyle yap,
adını anmadan sev onu,
mesela bir şarkıyı yarıda kapat,
çünkü devam ederse kalbin ele verecek kendini.

bir mesaj yaz.
sonra sil,
kelimeler bazen
söylenmeyince daha çok bağırır.

kimse bilmesin
hangi kahvede onun yokluğunu içtiğini,
hangi sokakta adımlarını yavaşlattığını,
hangi aynada kendine bakarken
onu gördüğünü.

sen sadece iyiyim de geç,
insanlar en çok o kelimenin içinde kaybolur zaten,
kimse kurcalamaz derinini,
kimse gerçekten mi diye sormaz.

ve sen.
gecenin bir vakti yine uyanık ol,
ama sebebini yıldızlara yükle,
çünkü insan bazen
en çok sevdiğini
gökyüzüne anlatır.

belki bir gün o da uyanır,
hiçbir şey yokken içini sıkan bir boşlukla,
adını koyamaz,
ama bir eksiklik dolaşır içinde.

işte o an.
senin susarak büyüttüğün şey
başka bir kalpte yankı olur.

ve sen anlarsın
herkes konuşarak sevmedi,
bazıları
sessizliğiyle iz bıraktı.

✍🏻