Kelebeğin kanatlarına yükledim
gönlümde taşıdığım
Sevda mı sana varır mı ?
Bilemedim …!!!
katlanmalı şu hayata,
çünkü sabır, en çok çatlak yerden sızan ışıktır.
uçurumda daha güçlüdür eller.
düşmeye ramak kala anlar insan
tırnaklarının bile bir inancı olduğunu.
son kez baktım sana
bunu bilmeden
bir daha gözlerine uğramayacağımı
bir daha sesinde kendimi bulamayacağımı
bilmeden baktım.
bilmediğim bir baharın
yağmuru bile değmedi gözüme.
yeşermesi gereken ne varsa
içimde kurudu.
hatırlasam
geceyi bilmem diye başlayan adamlardanım ben
çünkü her gece biraz daha sana benzerdi
bir sigara dumanında çoğalırdı yalnızlık
bir tren sesi geçerdi içimden ağır ağır
ve ben hangi istasyonda kaldığımı
kimselere anlatamazdım.
nereye gittiğini bilmeden yaşamak
bir trenin sisler içinde kayboluşu gibi
raylar var ama varış yok
yüreğin var ama sığınacak bir kıyı gibi
geceye yazılmış adresler gibiyiz
papatya'nın son yaprağına gelmeden
sevdiğini söylesen.
inanmam ama sen yine/de diyebilsen
hiç yoktan aklımı alsan.
hiç yoktan yüreğimi çalsan.
tutundukça kanar avuç içleri,
acı verir sıkı tutulan her şey.
oysa anlamak,
kilidi sessizce açar
ve insanı kendinden salıverir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!