Yarası Kadar İnsan Şiiri - Mustafa Alp

sözün bir yeri vardır.
yerinden kalkarsa önce sessizlik kırılır,
sonra insanlar.

yeminin de vakti vardır.
dil eder, kalp susar.
ve bazen bir insanın ömrü,
tek bir iyiyim yalanının içinde geçer.

ama şiir.

şiirin ne mahkemesi vardır,
ne şahidi, ne de beraati.
o, kalpten çıkarken kan,
başkasının kalbine varınca dua olur.

çünkü kelime,
acıdan geçmeyince yalnızca sestir.

aşksa.
aşk, baharın açtığı kapıdan giren,
kışı omzunda taşıyan misafirdir.

önce gözlerine umut eker.
sonra, ömrünün en verimli yerini sessizce kendine mezar yapar.

insan yaş almaz.
insan, eksildikçe derinleşir.

bir çocuk, oyuncağını kaybedince ağlar.
bir yetişkin, kendini kaybedince susar.

ve dünya,
en çok susanların mezarlığıdır.

ben gördüm.
gülüşünü ceket gibi giyen insanlar vardı.

eve dönünce omuzlarından hayatı çıkarıp
karanlığa asıyorlardı.

kimse görmüyordu.
çünkü göz, yalnızca ışığı sever.
acıyı ancak kalp tanır.

ne gariptir.
insan, kendisini en çok ben seni incitmem.
diyenlere emanet ediyor.

sonra bir gün,
en derin yarasını emanet ettiği ellerden alıyor.

işte o gün öğreniyor.

bıçak demirden yapılmaz.
bıçak, güvenden yapılır.

dünya dediğin nedir?

bir han.
kapısından herkes giriyor.
kimisi ekmek bırakıyor.
kimisi yangın.
kimisi adını.
kimisi ömrünü.
kimisi de bir daha çıkmayacak kadar
başkasının içine gömülüyor.

sonra buna kader diyoruz.
oysa kader,
çoğu zaman bir insanın,
başka bir insanın omzuna bıraktığı yüktür.

ey gönül.
aynaya her baktığında saçındaki akları sayma.

onlar yaşın değil.
vazgeçemediklerinin karıdır.
yüzündeki çizgilere üzülme.
onlar zamanın değil.
sevmenin imzasıdır.

şimdi söyle bana.

hiç beklememiş biri var mı?
hiç özlememiş?
hiç affedememiş?
hiç pişman olmamış?
hiç gecenin bir vakti,
kimse duymasın diye yastığını susturmamış bir insan var mı?
yok.

çünkü insan, annesinin duasıyla yürür,
dünyanın günahıyla yorulur,
ama en çok da
kimseye göstermediği yarası kadar insandır.

ve belki de Tanrı,
kalbi tam olanları değil,
kırıldığı halde merhametini kaybetmeyenleri sever.

işte bu yüzden soruyorum.

söyle.

bu koskoca dünyanın içinde,
hiç sevmemiş.
hiç beklememiş.
hiç eksilmemiş.
hiç yaralanmamış.
bir insan var mı?

varsa,
o henüz yaşamamıştır.

✍️