erenköy’den çıktım bu akşam,
omuzlarımda biriken kelimelerle,
suskunluğun ağırlığı çökmüş kalbime,
her adımda seni biraz daha kaybederek.
rayların arasına sıkışmış umutlarım,
kapının eşiğinde beklemek dedin ya,
bilmezsin, insanı nasıl küçültür o taş parçası.
ne ev sayar seni,
ne sokak kabul eder.
iki dünyanın arasında
adı konmamış bir sürgün gibi durursun.
ben eylemi severim,
bahaneler mezarlık taşıdır.
her olmadı bir kaçıştır,
her suskunluk biraz ihanettir.
zamanı oyalayan sözler
kendi değerinin farkında değilsin,
ama aslında çok değerlisin.
bunu sana öyle büyük laflarla söylemeyeceğim.
şiir kitaplarından çıkmış cümlelerle de değil.
sadece içimden geldiği gibi söyleyeceğim.
şimdi kiminlesin,
hangi geceleri sabah etmişsin bilmiyorum.
benimle iki kelimeyi zor bulan sesin,
kimlere saatlerce cümle olmuş,
hangi gülüşlere bedava dağıtmış içini?
uzaktan aşk-ı sadece hissedersiniz ; esas olan yaşamak için bir fırsat vermektir...
mustafa alp //
bizim hayatımızda mutluluk
hiç olmadı.
anlatmayın artık,
başkalarının boğazından süzülen
o parlak palavraları.
takdir-i ezel’e teslimiz
kader çoktan kazınmış alnımıza.
kaçamayız yazıdan,
ama beklemeyi de bilmeyiz.
gayrete aşığız
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!