kurtuldun diyorlar bana,
dengin değilmişsin.
bilmiyorlar
bazı kayıplar kurtuluş sayılmaz.
ben sensiz
bir ara huzurlu limanda olduğumu sandım.
hani şu masallarda anlatılan,
dalgasız, rüzgarsız,
insanın kendi sesinden bile kaçabildiği yerlerden.
meğer ben susmuşum,
bu gece gökyüzü daha sessiz,
yıldızlar bile konuşurken fısıltıyla konuşur.
zaman ağır ağır yürür,
çünkü bu gece kader,
kalemin ucunda bekler.
Kelebeğin kanatlarına yükledim
gönlümde taşıdığım
Sevda mı sana varır mı ?
Bilemedim …!!!
katlanmalı şu hayata,
çünkü sabır, en çok çatlak yerden sızan ışıktır.
uçurumda daha güçlüdür eller.
düşmeye ramak kala anlar insan
tırnaklarının bile bir inancı olduğunu.
son kez baktım sana
bunu bilmeden
bir daha gözlerine uğramayacağımı
bir daha sesinde kendimi bulamayacağımı
bilmeden baktım.
bilmediğim bir baharın
yağmuru bile değmedi gözüme.
yeşermesi gereken ne varsa
içimde kurudu.
hatırlasam
geceyi bilmem diye başlayan adamlardanım ben
çünkü her gece biraz daha sana benzerdi
bir sigara dumanında çoğalırdı yalnızlık
bir tren sesi geçerdi içimden ağır ağır
ve ben hangi istasyonda kaldığımı
kimselere anlatamazdım.
nereye gittiğini bilmeden yaşamak
bir trenin sisler içinde kayboluşu gibi
raylar var ama varış yok
yüreğin var ama sığınacak bir kıyı gibi
geceye yazılmış adresler gibiyiz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!