ne yemin duadan
ne dua yemin den vazgeçebilsin
iki dudağın arasında değil
yüreğinde taşıyabildiğinde
amin olsun
mesala yemin
belki sarraf değildik,
ayırt edemedik
altını, pası, sesi çok çıkanları
ama herkesin
ettiği kadar dokunduk kalbine.
beni görmeyen o derin gözlere,
sundum kalbimi bütün sözlere.
içimde saklı en ince yerlere
dokunur sandım, sustu hecelere.
bir çocuk gibi savunmasızdım ben,
pandemiydi.
sokakların sesi kısılmıştı.
insanlar birbirinden uzak duruyor,
ama yalnızlık herkese fazlasıyla yaklaşıyordu.
maskelerin ardında nefes değil,
sabah olur, güneş doğar
ama içimiz aydınlanmaz.
kuşlar öter, dallar yeşerir,
bizim yüreğimiz bahar bilmez.
toprak verimlidir belki,
bu kadar acımasız olma,
dün mutluyken
bugünü yaşayan bir gözyaşıyım ben.
daha dün, gülüşüm cebimdeydi,
umutlarım yarına sığacak kadar küçüktü
ama gerçekte yaşayacak kadar büyüktü.
bugün çok fazlayım kendime.
gel birazımı al.
içimde yıllardır aynı masada oturan
bir adam var.
ne dostumdur ne düşmanım.
bu şehir sensiz.
ve anladım ki
meyhanelerde taşan kahkahalar
hep biraz yalanmış be güzelim.
bir masaya dört adam oturuyor şimdi,
derin sever şairin kalbi,
bir kere düşerse sevdanın izine
geri dönmez kolay kolay.
ne yarım kalır sözü
ne eksik bırakır hislerini.
çünkü sevgi, onun dilinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!