Bir Ömür Borçluyum Şiiri - Mustafa Alp

bir sabahın en sessiz yerinde,
adım henüz düşmemişken dünyaya
sen, kalbinin en derin yerine
bir dua gibi bırakmışsın beni.

ben gözlerimi açtığımda hayata,
sen uykularını çoktan kapatmıştın
bir ağlayışımda
bir ömrü susturacak kadar güçlüydün.

sen,
yorgunluğunu saklayan bir akşam
ve her şeye rağmen
sabaha gülümseyen bir mucizeydin, anne.

ben büyüdüm sanarken
sen biraz daha eksildin
saçlarına düşen her beyaz tel
benim aceleciliğimin,
benim bilmeyişimin iziydi.

hatırlıyor musun?
korktuğum gecelerde
ışığı değil, seni çağırırdım
çünkü karanlık bile
senin sesinden ürkerdi.

bir tabak yemeğin içinde bile
bin çeşit şefkat saklardın
ben sadece doyduğumu sanırdım
meğer insan
sevgiyle büyürmüş, anne.

ellerin.
yorgun bir dünyanın dinlendiği yerdi
ve ben
o ellerde büyüyen
en şanslı çocuktum.

bugün doğum günün,
ama aslında
benim yeniden doğduğum gün bu.
seni her düşündüğümde
içimde bir çocuk
yeniden gözlerini açıyor hayata

iyi ki doğdun, anne.
iyi ki sabrettin bana
iyi ki sevginle
dünyayı biraz daha yaşanır kıldın

eğer bir gün
herkes giderse hayatımdan
bil ki
sen yine kalırsın içimde.

çünkü anne gitmez.
sadece biraz daha derine iner
kalbin en susmayan yerine.

ve ben
ne kadar büyürsem büyüyeyim
bir anne deyişimde
yeniden küçülürüm.

iyi ki doğdun.
iyi ki varsın.
iyi ki benim annemsin.

✍️