hayat çok katmanlı,
ama insan çoğu zaman onu
ya hep
ya hiç diye yaşıyor...
Mustafa Alp
bir sabah uyanırım,
gözlerimde yarım kalmış düşler,
yüreğimde bin soruluk bir sessizlik.
pencereye vuran ışık sorar bana,
bugün kimin için yaşayacaksın?
hayat bir rüya değildir,
göz kapaklarının ardında saklanan
pamuk bulutlu bir masal hiç değildir.
sabahın ayazında üşüyen ellerdir hayat,
çatlamış dudaklarda yarım kalmış dualar,
yüreğin tam ortasında sızlayan
hayat insana sorgulamayı öğretir,
susarak, bekleyerek, eksilerek
bir sabah aynaya bakıp
ben kimim? diye sorduğunda başlar her şey.
kazandıklarınla değil,
kaybettiklerinle tanırsın kendini.
yaşayıp gitmek dedikleri şey
bir tür sürgün aslında.
üstümde yamalı bir kader,
altında kanayan bir beden.
sus diyorlar
seni bir defa susarak sevdim,
kelimelerimi içime gömdüm,
belki sessizlik yormaz bizi dedim,
belki gürültüsüz bir aşk
daha az kırılır sandım.
ama içimde büyüyen çığlık
her giden bir iz bırakır,
kalpte sızı, gözde yaş,
biz adına aşk deriz,
kader der geçeriz yavaş.
sevdik mi tam severiz,
her gün başka bir gece
biter beklemeler ansızın
şaşırır kalır takvim yaprakları
boşunadır güzel havaları beklemek
rüzgarın sesi de yabancı kalır artık
hissettiğin duygulara
"her şeyi duy ,her şeyi gör ama !
her şeye cevap verme''...
mustafa alp //




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!