Birlikte Kalabilmek Şiiri - Mustafa Alp

gel birlikte özgür olalım diyorsun ya,
ben orada takılı kalıyorum işte
birlikte kısmında.

çünkü insan
en çok kalabalıkta yalnız kalıyor,
en çok sevdiğinin yanında eksiliyor bazen.

gel diyorsun.
gelmek kolay mı sanıyorsun?

insan bazen kendi içinden bile çıkamazken
hangi yola düşsün,
hangi kapıyı çarpıp da gelsin sana?

ama yine de.
içimde bir yer var.
inatçı, arsız, umutlu.

diyor ki.
koş ulan.
belki bu sefer yarım kalmazsın.

gel birlikte özgür olalım,
ama öyle afilli laflarla değil.

bir simidi bölüşür gibi,
bir çayı iki dudakla ısıtır gibi,
yorgun bir akşamda
sessizliği paylaşır gibi.

özgürlük dediğin nedir ki zaten?

ben sana esirsem
dünya bana ne yapsın.

bak ,
benim özgürlüğüm biraz senden geçiyor,
biraz kendimden vazgeçmekten,
biraz da kalbimi açık bırakmaktan.

yağmur girse de,
rüzgar esse de.

gel birlikte özgür olalım,
ama kaçmayalım hiçbir şeyden.

ne geçmişten,
ne hatalarımızdan,
ne de birbirimizin yaralarından.

çünkü özgürlük,
unutmak değil,
bilmene rağmen kalabilmekmiş.

ben kalırım.

sen de kalırsan eğer.
işte orada başlar her şey.

iki insanın
birbirine rağmen değil,
birbirine
iyi ki olduğu yerde.

gel.
bu sefer gitmeyelim.

kaçmayalım.
saklanmayalım.

gel, kalalım
birbirimizde,
kendimizde,
hayatın tam ortasında.

ve kim ne derse desin.

biz yine de
özgür olalım.

✍️