Şair Zuzu Şiir Kadın Şiirleri - Şair Şai ...

Kaybettiği anı hatırladığında,
kalbi önce durdu sandı.
Sonra acı geldi.
Yavaş değil…
bir anda.

Adı yoktu bu hikâyenin. Çünkü bazı hayatlar isim taşımayı bile hak etmediğini düşünür…
Sabahlar onun için artık başlamıyordu. Sadece gece bitiyor, bir diğer karanlık başlıyordu. Aynaya bakmayı bırakalı çok olmuştu. Çünkü gördüğü şey bir insan değil, yavaş yavaş silinen bir izdi. Bir zamanlar hayalleri vardı… küçük, masum, kimseye zararı olmayan hayaller. Ama hayat, onları tek tek elinden alırken hiç acele etmemişti. Yavaş yavaş, sindire sindire kırmıştı onu.
Sevgi mi? O kelime onun için sadece başkalarının hayatında geçen bir masaldı. Birine sarılmayı, gerçekten anlaşılmayı, “iyi ki varsın” denmesini hiç bilmedi. İnsanların arasında yürürken bile görünmezdi. Kalabalığın ortasında kaybolmak nasıl olur, o çok iyi bilirdi.
Bir gün umut etmişti. Çok büyük değil, sadece “belki” kadar. Ama o “belki” bile ağır gelmişti ona. Çünkü her umut, sonunda daha büyük bir hayal kırıklığına dönüşüyordu. O yüzden artık hayal kurmayı da bıraktı. Kurmadığın bir hayal yıkılmazdı… bunu öğrenmişti.
Geceleri sessizce ağlardı. Kimse duymasın diye değil… zaten kimse duymuyordu. Gözyaşları onun diliydi artık. Konuşamadığı, anlatamadığı her şey gözlerinden akıyordu. Ama garip olan şuydu; her ağladığında biraz daha boşalıyordu içi. Sanki gözyaşlarıyla birlikte yaşama isteği de akıp gidiyordu.
İnsanlar “zamanla geçer” derdi. Ama onun zamanı ilerlemiyordu. Aynı acı, aynı boşluk, aynı sessizlik… her gün yeniden başlıyordu. Yaşamak onun için bir alışkanlık olmuştu, istek değil.

Adı Zehra’ydı…
Ama kimse onun adını gerçekten bilmezdi. Çünkü herkes onun yüzünü bilirdi; hep gülümseyen, hep dimdik duran o yüzü… İçindeki fırtınayı ise kimse görmezdi.
Zehra, hayata hep erken uyanmış bir kadındı. Çocukken bile oyuncakları kırıldığında ağlamaz, sadece başını çevirip sessizce toparlardı. Sanki daha o yaşta öğrenmişti; ağlamanın kimseyi geri getirmediğini, kırılanın kendi kendine onarılmadığını.
İlk ihaneti ailesinden gördü. En güvendiği insanlar, en çok yaralayanlar oldu. “Sen güçlü kızsın.” dediler hep. Güçlü olmak istemediğini, sadece sevilmek istediğini söyleyemedi.
Sonra büyüdü. Kalbini açtı.
Karşısına çıkan ilk adam, “Seni asla bırakmam.” dedi. Zehra inandı. Çünkü inanmak istiyordu. Ama o adam, Zehra’nın en savunmasız anında başka bir kadının ellerine gitti. Zehra o gün aynanın karşısında kendine baktı. Gözleri kıpkırmızıydı ama dudaklarında hâlâ o alışılmış gülümseme vardı. Ağlarken bile güzel görünmeye çalışıyordu. Çünkü kimse onun acısını görmek istemezdi.

MUKABELE – “Affet Allah’ım…”
Ramazan’ın gecesi ağırdı o akşam…
Caminin içi doluydu ama kalpler boş gibiydi.
Herkes elinde Kur’an, dilinde zikir, içinde pişmanlıkla oturuyordu.
Sanki herkes aynı cümleyi fısıldıyordu içinden:
“Geç kaldım ya Rabbi… Çok geç kaldım…”

Gözlerimde tükenmeyen bir yangın,
Aldatıldım, içimde kırık bir çınar.
Beklediğim günler bir bir soldu,
Hasretime cevap yok, geceler dar.

Akşam olmuştu.
Pencereden içeri giren soğuk, eski perdeleri hafif hafif sallıyordu. Sobanın içinde yanan son kömürler sönmeye yüz tutmuştu. Kadın, yıpranmış ellerini dizlerine koyup çocuklarına baktı. Üçü de sessizdi. Açlığı konuşmadan öğrenmiş çocukların sessizliği vardı evin içinde.
Anne, elindeki kuru ekmeği küçük parçalara ayırdı. Kendine hiç ayırmadan onların önüne koydu.
“Ben tokum.” dedi.
Oysa iki gündür doğru düzgün bir şey yememişti.
Hayat onun omuzlarına genç yaşta çökmüştü. Daha çocuk denecek yaşta büyümeyi öğrenmişti. Önce babasının sertliği, sonra yoksulluk, sonra da hayatın bitmeyen yükü… Herkes bir yerden sonra bırakmıştı elini. Ama o bırakmamıştı çocuklarını.

Gittiğin gün gökyüzü çöktü üstüme,
Bir insan bu kadar sessiz nasıl gider?
Ardında bıraktığın boşluk kadar ağır,

Kadın:
Suskun sokaklarda yürüdüğüm an,
Gözlerinle başlar kalbimde zaman.
Bir bakışın yetti, yandı içim,

Bugün yine bir bekleyişin içine oturdum.
Ne gelen var, ne giden…
Sadece duvarlara çarpıp geri dönen iç çekişlerim.
Bir kapının önünde değilim belki ama
bir duanın eşiğinde diz çökmüş gibiyim.

Bu dünyamı dar ettin, yürüdüğüm sokaklar artık bana yabancı, göğüm daraldı soluk alırken; her adımımda bir anı, her anıda bir sızı, dudaklarımda bekleyen suskunluğun ağırlığıyla ilerliyorum.

Bu dünyamı dar ettin, gece lambalarının bile bana küstüğü bir şehirdeyim; yıldızlarımı sayamıyorum çünkü hepsi seninle kayboldu, karanlık bir yağmur gibi içime işleyen pişmanlıkla ıslanıyorum.

Bu dünyamı dar ettin, nefesim daraldı hasretin kıskacında, kalbim her vuruşta daha derin bir yara açıyor; zamanın bile acısını hissettirir hale geldi bu yalnızlık, saatler bile suskun ağlıyor.