Ağlamaklı martıların sükunetinde
Denize kavuşur tüm nehirler
Sonsuz bir akışta;
doldukça dolar,
Hüznü boğar kanatlarında
Ve süzülür gün doğumuna
Bir şiir olsam...
Denizlerin kıyısına serilen,
Kimsesiz yamaçlara serpilen:
Vadideki vefakâr bir ışık,
Çimeni okşayan güneş
Toprağa susayan bir yıldız
Deniz karışıyor apansız düşlere,
Gözlerimin içinde dalgalanan bir mavi,
adı konmamış bir çağrı gibi
Çekiyor beni içime.
Kıyıda değilim artık,
bir izim sadece;
Bu gece gitmeliyim.
Bahar, son uykunun örtüsü gibi serilmeli üzerime;
tüy gibi süzülen bir akşam üstünün esintisinde.
Kuşların cıvıltısında,
Patin elimde dost, gözlerin bende
Benim gözüm ise sende
Gözlerinde özgürce ilerleyen dalgalar
Benim gözlerimde ise ürkek bir deniz...
Kıyıya vuran-
Ruhumun kuytularında
Durur
kimsenin uğramadığı bir kasaba
Harabelerinde,
terkedilmişliğin yankıları dolaşır—
yalnız, yorgun,
Bir gece delindi bağrımda,
İçinden sürgün bir çağ yükseldi
Ne gök ne de topragın hükmedebildiği-
Çıglıklarla sessizlik yarıldı derinlerde
Ve sığındı bir uçurumun eteğine
Metruk düşünceler,
tırnak izleriyle kanayan duvarlarda;
Eşiklerde kırılmış hayaller,
Geceye gömülür birer birer.
Siyah beyaz yollarda maviyi ararken
Sıcak bir yaz günü
Islak bir ten gibi sarar.
Hiç durmayan salıncaklar
Bir an getirir güzü:
Maziden alır ve bırakır
Düşünceye kadar...
Gökyüzü mavisini yitirdiğinde,
Sisten bir duvar işlenmişti rüyalara-
Bir hükmü vuruyordu karaya,
Kıyıya vuran her dalga:
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!