Ebediyet II Şiiri - Oğuz Ozan

Deniz karışıyor apansız düşlere,
Gözlerimin içinde dalgalanan bir mavi,
adı konmamış bir çağrı gibi
Çekiyor beni içime.
Kıyıda değilim artık,
bir izim sadece;
Yarım,
Silinmeye meyilli.

Dalgalar suskun,
ama biliyorum:
her çekilişlerinde
biraz daha eksiliyorum kendimden.

Rüzgâr—
eski bir sesin ince tortusu,
dağıtıyor hatıraları
zamansız bir boşluğa.

Ve ben,
adını anmadan sevmenin kıyısında,
ufka bırakıyorum kendimi.
Geçip giden gemiler gibi
Uzaklara esiyor
ve dönülmez bir rotada,

Bir yerlerde
ışık hâlâ kırılıyor suyun yüzeyinde—
El değmemiş bir gelecekte
Yağmur inse de üstüne
Örtülmez bu mavi;
kalır...
Sessizce,
derinlerde,
Varılamayan bir ebediyette...