Hayatta Tek Kalabilmek

Hayat onun omuzlarına erken yüklenmişti. Daha çocukken öğrenmişti susmayı, kabullenmeyi… Ama en çok da tek başına ayakta kalmayı.
Kimse görmezdi aslında onun ne kadar yorulduğunu. Dışarıdan bakınca güçlüydü; dimdik yürüyen, kimseye eyvallahı olmayan biri. Ama geceleri… geceleri başka olurdu. Yastığı en sadık sırdaşıydı. Gözyaşları sessizce akardı, kimse duymasın diye içine içine ağlardı.
Bir gün değil, her gün sınanmıştı. Bazen bir kapı yüzüne kapanmış, bazen bir insan sırtını dönmüştü. Güvendiği eller boşluğa bırakmıştı onu. Ama o… yine de düşmemişti. Düşse bile kalkmayı öğrenmişti. Çünkü onun için “vazgeçmek” diye bir seçenek yoktu.
Yorgundu, evet. Ama pes edecek kadar değil.
Hayat ona hep zor olanı vermişti. Kolay olanı hiç tanımamıştı. Bir şey istiyorsa, iki kat mücadele etmesi gerektiğini biliyordu. Ve çoğu zaman kazanamasa bile, kaybetmeyi bile sessizce kabulleniyordu. Çünkü artık alışmıştı…
İnsan en çok alıştığı şeylerden yaralanırmış. O da acıya alışmıştı.
Ama içinde hâlâ küçücük bir umut vardı. Kimsenin bilmediği, kimsenin dokunamadığı bir umut. Belki bir gün, gerçekten güleceği bir gün gelir diye… Belki bir gün, omuzlarındaki yük biraz hafifler diye…
Ve işte o umut sayesinde yürümeye devam ediyordu.
Kimse fark etmese de, o aslında her gün yeniden savaşıyordu. Sessizce, kimseye göstermeden… Hayatla, insanlarla, en çok da kendi içindeki kırıklarla.
Ve belki de en büyük gücü buydu:
Ağlaya ağlaya bile olsa, yine de devam edebilmek…