Kadının Sesi Şiiri - Şair Zuzu Şiir Kadın

Bazı evlerde ses olmaz…
Sadece yankı olur.
Söylenmemiş sözlerin, yutulmuş gözyaşlarının yankısı.
Küçük bir kız çocuğu vardı bir zamanlar.
Ne zaman konuşsa, cümlesi yarıda kesilirdi.
Ne zaman güldüyse, “ayıp” denirdi.
Ne zaman ağladıysa, “abartma” diye susturulurdu.
Zamanla öğrendi:
Duygularını göstermek hata,
Sessiz kalmak erdem sayılıyordu.
O evde sevgi vardı belki…
Ama şartlıydı.
Sevgi, susarsan verilirdi.
Sevgi, itaat edersen verilirdi.
Ve o küçük kız büyüdü.
Ama içinde hep yarım kalmış cümleler taşıdı.
Bir gün aynaya baktı.
Kendini gördü ama tanıyamadı.
Çünkü o, başkalarının istediği gibi olmayı öğrenmişti…
Kendi gibi olmayı değil.
İçinde biriken her şey,
Bir damla gibi düşüyordu gözlerinden.
Ama o gözyaşları bile sessizdi.
Kimse duymasın diye değil…
Artık kimsenin duymayacağını bildiği için.
Oysa her kadının içinde bir ses vardır.
Doğduğu anda verilen,
Ama büyürken elinden alınan bir ses.
“Sus.”
“Büyüklere karşı gelinmez.”
“El âlem ne der?”
Bu cümleler sadece söz değildir…
Bir kadının içini yavaş yavaş söndüren yangındır.
Ve bir gün…
İçinde bir şey değişir.
Ne büyük bir olay olur,
Ne de bir mucize.
Sadece bir fark ediş…
“Kendim için ne zaman yaşadım?” sorusu düşer içine.
İşte o an…
Gözyaşı sadece acıdan akmaz.
Biraz da uyanıştan akar.
Çünkü anlar:
Yıllarca ağladığı şey, sadece yaşadıkları değil…
Kendine susturduklarıdır.
O gün, ilk defa içindeki sesi dinler.
Kısık, titrek ama gerçek bir ses:
“Ben de varım.”
Belki kimse alkışlamaz.
Belki kimse anlamaz.
Belki yine zor olur.
Ama bu sefer farklıdır.
Çünkü artık bilir:
Bir kadının en büyük kaybı, başkalarını memnun edememek değil…
Kendini kaybetmektir.
Ve en büyük kazanımı da,
Yavaş yavaş da olsa…
Kendine geri dönmektir.
Bu bir kişinin hikâyesi değil.
Bu;
Küçük yaşta susturulan,
Duyguları küçümsenen,
Gözyaşı görmezden gelinen
tüm kadınların hikâyesi.
Ve belki de en önemli gerçek şu:
Kadının sesi bir gün yükselir.
Bağırarak değil…
Kendini seçerek.