Bir Parça Huzur Yeter Şiiri - Mustafa Alp

sevmek için ille de aşık olmak gerekmez,
kim uydurduysa bu kuralı
gelip bir kalbin kenarına otursun da izlesin hayatı.

aşk dediğin bazen curcuna,
içi boş bir panayır gibi,
ışık çok, ses çok,
ama eve dönünce elinde kalan sadece yorgunluk.

ben seni öyle sevmedim.

ben seni,
kimsenin alkışlamadığı bir akşamda,
çorabı kaçmış bir günün içinden geçerken sevdim.
ne büyük sözler ettim,
ne de göğe yazdım adını.
ben seni,
ceketimin iç cebine koyup
üşüdükçe yokladım.

ille de aşk diyorsan,
al senin olsun o yangın yerleri,
ben yangından arta kalan
küçük bir sandalye arıyorum kendime
oturup iki dakika nefes alabileceğim.

bak,
insan dediğin her gün aşık olamaz,
ama her gün biraz toparlanabilir.
bir çayın demini tutturmak gibi mesela,
bir cümlenin sonuna nokta koyabilmek gibi,
ya da iyiyim derken
gerçekten biraz iyi olmak gibi.

sen geldin mi?
geldin.
ama öyle filmlerdeki gibi değil,
kapıyı çalmadan,
anahtarın nerede olduğunu biliyormuş gibi.
ben en çok bunu sevdim işte,
bende yabancı durmayışını.

huzur dediğin ne biliyor musun?
aynı cümlede susabilmek.
aynı yarayı kaşımadan geçebilmek.
ve en çok da
birinin yanında
kendinden saklanmamak.

ben seni
bir ömürlük masallara inat
kısa bir gerçeklikte sevdim.

ve anladım ki ,
bazı sevmeler bağırmaz,
ama içerde bir yer var ya.
işte orayı ömür boyu meşgul eder.

ille de aşık olmak gerekmiyormuş,
doğru.
bir parça huzur,
biraz sen,
biraz da içime sinen sessizlik.

yetiyormuş meğer
insanın kendine bile katlanmasına.

✍️