Yanmayı Seçen Adam Şiiri - Mustafa Alp

bir ateşe attın beni,
öyle kibritle falan değil
bildiğin yangın yerine.
üstüm başım tutuştu da
ben hala sana üşüyorum dedim,
anla diye,
duy diye,
biraz da sev diye.

senin sevmen de tuhaftı zaten,
yarım yamalak bir cümle gibi
öznesi eksik, yüklemi kırık.
ben kendimi tamam sanırken
meğer dipnotmuşum hayatında.

bir ateşe attın beni,
kül oldum sanıyorsun değil mi?
yok be.
kül dediğin bile bir iz taşır,
ben senden sonra
izsiz kalmayı öğrendim.

seni sevmek,
sigarayı tersinden yakmak gibi bir şeydi
dumanı içime kaçtı,
ateşi parmaklarımı yaktı,
ama yine de bırakamadım,
çünkü alışmak dediğin şey
biraz aptallık ister.

ben aptaldım işte,
sana inanacak kadar,
gözlerine bakıp
burada kalınır diyecek kadar.

bir ateşe attın beni,
ama bak,
yanarken bile güldüm ben.
çünkü seninle yanmak,
sensiz sönmekten daha ağırdı.

şimdi sorarsan halimi
biraz is kokusu,
biraz yarım kalmışlık,
biraz da olsun be var içimde.

sana kızgın mıyım?
yok be.
kime kızayım?
ateşi sen yaktın diye mi,
yoksa ben içine atladım diye mi?

insan en çok kendine yanar,
ben de öyle yaptım.

ama şunu bil.
bir daha ateş görsem
elimi uzatırım yine
çünkü ben
yanmayı sevmekten vazgeçemeyenlerdenim.