Kendine İyi Bak Şiiri - Mustafa Alp

bil ki sevgilim,
ayrılık dediğin şey
öyle filmlerdeki gibi
iki damla gözyaşıyla olmuyor.

bir bavul kapanıyor mesela.
ama insanın içinde
koskoca bir şehir açık kalıyor.

sen şimdi gitmek diyorsun ya,
ben o kelimenin sesini
ilk kez duymuyorum.
insan sevdi mi,
gidişin ayak seslerini
sarılırken bile hissediyor zaten.

hem ne tuhaf değil mi?
bir zamanlar
ölürüm de bırakmam diyenler,
sonra bir gün
kendine iyi bak deyip gidiyor.

işte insanı en çok da
o üç kelime yaralıyor sevgilim.
çünkü hiçbir kendine iyi bak
gerçekten iyi bırakmıyor insanı.

ama suçlamıyorum seni.
yok.
agopun masasına oturup
iki duble rakı koysam şimdi,
o bile derdi ki

sevmek bazen
gidecek olana kapıyı açmaktır be oğlum.

ben de açıyorum işte.
buyur git.

ama bil ki ardından
kapıyı değil,
kendimi kapatacağım.

çünkü insan
sevdiği gidince
evini değil,
içindeki ışığı kaybediyor önce.

şimdi sen gidersin.
ben yine aynı çayı koyarım bardağa.
sigara dumanı yine tavana yürür.
mahallenin köpeği yine sabaha kadar havlar.
hayat devam eder yani.

ama insanın içindeki hayat
öyle kolay devam etmiyor işte.

bir sokağın senden geçmesi vardı mesela.
şimdi hangi kaldırımdan yürürsem yürüyeyim
bir eksiklik çarpıyor omzuma.

bak sevgilim,
erkekler çok ağlamaz derler.
yalan.
erkekler ağlar da
kimseye göstermeden yapar bunu.

musluğu açarken,
gece mutfaktan su içerken,
eski mesajları okuyup
telefonu yüzüstü bırakırken.

insan en çok da
alışırım derken dağılıyor.

sen şimdi belki başka şehirde,
başka pencerelerde
başka umutlara bakarsın.

ben burada kalırım.
biraz eksik,
biraz kırık,
ama hala seni severek.

çünkü bazı insanlar gitse de
içimizden taşınmıyor.

ve ben öğrendim sevgilim
yüzleşmek gerçekten yaşamaktır.
acıyı inkar etmek değil,
onu göğsünde taşıyabilmektir mesele.

kalbinde gitmek varsa
git.

zorluğu ben çekerim.
sen yeter ki
sevmeden kalma.

✍️