Kendine Geç Kalmak Şiiri - Mustafa Alp

ben beklerim.
çünkü bazı insanlar gelmez,
olur.

bir çayın buharı gibi,
yavaş yavaş karışır hayata yoklukları.
ve sen, fark etmeden alışmaya başlarsın
eksik bir cümle gibi yaşamaya.

ben beklerim.
ama beklemek dediğin şey,
sadece birini değil,
kendini de tutmaktır hayatta.

bir saat var içimde,
senden ayrı kurulmuş.
her saniye seni değil,
benden eksileni sayıyor.

bak, şehir değişti.
sokaklar başka insanlara alıştı,
aynı banka oturanlar bile farklı artık.
bir tek ben.
yerimi değiştirmedim içimde.

ama insan,
yerinde durarak da kaybolur bazen.

ben beklerim.
ama korkarım,
çünkü en sessiz gidişler,
valizsiz olanlardır.

bir gün gelirsin diye
kapıyı değil, kalbimi aralık bıraktım,
ama rüzgar çok esti.
ve içimdeki ben,
üşüyerek terk etti evi.

şimdi düşün,
kapıyı çalıyorsun,
açıyorum.

ben varım.
ama bekleyen yok.

işte bütün mesele bu
geç kalmak,
birine değil
kendine yetişememek.

ben bekledim.
ama ruhum,
senden önce çıktı bu yolculuktan.

geriye kalan bu beden,
sana gelmeyi bilir belki.
ama sevmeyi
artık hatırlamaz.

✍️