Kendine Dökülen Yaşlar Şiiri - Mustafa Alp

gözlerim, bir yağmurun içinde kendini kaybetti
bu gece
hangi bulutun emaneti olduğunu
unuttu damlalar
ve ben, hangi acının sahibi olduğumu.

çünkü bazı hüzünler
adı konulmadan büyür içimizde
sessizce yer değiştirir kalbin odalarında
ve en çok da yanlış kapıyı çalar.

ben seni sanırdım
her ıslaklığı sana yordum
her titreyen kirpik ucunu
senin adınla sildim

oysa insan bazen
birini değil,
eksikliğini severmiş meğer.

gözlerim çoğaldı gecede
bir damla oldum, bin parçaya bölündüm
her parça başka bir hatıraya aktı
ve hiçbirinde tam olarak sen yoktun

bu yüzden unutuyor göz
kimin için aktığını
çünkü her damla
biraz senden, biraz benden
biraz da hiç kimseden.

ve şimdi anlıyorum
fazla ıslanan gözler
hakikati bulanıklaştırır
sevgiyi değil, gölgesini büyütür

ben seni değil belki
sana benzeyen bir boşluğu sevdim
ve her ağlayışımda
o boşluğu biraz daha kutsadım

ey içimdeki suskunluk
ey adı konulmamış yara
artık bırak gözlerimi
her damla birine ait olmak zorunda değil

çünkü bazı yaşlar
birine değil,
insanın kendine dökülür.