ben laftan anlamam sevgilim.
öyle uzun nasihatlerden,
akıllı cümlelerden,
insanı insandan uzaklaştıran o soğuk doğrulardan hiç hoşlanmadım.
ben hep kalbimin suç ortağı oldum.
seni sevmek
içimde hiç dinmeyen bir sızı gibi,
tatlı bir özlem gibi büyüyor her gün.
adını düşündüğüm her an
kalbim sessizce sana doğru akıyor,
sanki bütün yollar
şimdi ben sana seviyorum desem,
sokağın başındaki eski bakkal başını kaldırır mı,
yoksa kalbim yine veresiye mi yazılır sana.
sevdiğim belli olur mu,
bir çocuk saklambaçta
kendi yerini ele verir gibi?
yüreklerin taş kesildiği şehirlerde
rüzgar bile sert eser yüzüne insanın,
gülüşler yarım kalır dudaklarda,
kelimeler üşür, anlamını yitirir.
bir zamanlar umutla bakılan gözler
yaşadıklarım mazide kaldı
sen gittin yatağım boş kaldı
ettiğin yemin boşta kaldı
sabaha birşey kalmaz
sol yanımda sen kaldın
telefon da sesin kaldı
her zaman hakim vermez idamı,
bazen mahkeme kurulmaz bile,
ne cübbeler giyilir ne tokmak vurulur masaya,
sessizce başlar yargılanman
bir çift tanıdık gözün önünde.
insan bazen gitmek istemez,
ne bir şehri terk etmeyi düşünür,
ne de geçmişin kapısını aralamayı.
sadece bir anın içine oturup
oradan hiç kalkmamak ister.
fazla seni seviyorum
bunu kimseye anlatamıyorum artık.
çünkü bazı sevgiler
ağızdan çıkınca eksiliyor.
ben seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!