öyle dualar duydum ki,
olmaz dedim, içim bildi,
yine de ellerim açtım,
dilim amin diye titredi.
yürek dolu, sözler yarım,
kendini anlatma.
ispat etme.
hakikat bağırmaz
varlığı yeter.
en güzel hâlin,
kendin olduğun andır.
anne.
sen hayattayken
insan kendini tam yetim sayamıyormuş meğer.
dünya ne kadar yorarsa yorsun,
bir yerde seni düşündüğünü bilmek
ne ayrılığın hüznü kaldı içimizde,
ne de kavuşmanın telaşı.
bir eski hanın avlusunda unutulmuş
çatlak bir testi gibi duruyor ömrümüz.
ne gelenin ayak sesi ürpertiyor artık,
senden vazgeçmek istemiyorum
ama kavuşacak gibi de değiliz.
ulan ne tuhaf şey şu kalp,
akıl bitti diyor,
yürek inadına sana yazıyor hala.
akşam çöker, içim kara dumanlı
sokaklarda bayram kokusu canlı
her yüz güler, her bakış umut dolu
benim içim susar bu gece
yıllar geçti, içimde sızı kaldı
duymak istemediğin her şeyin
gürültüsüyle kirlendi zihnin.
sözler üstüne üstüne geldi,
sesler birbirine çarptı,
hakikat bile yankısını kaybetti.
ey gönül.
yine kimi koydun baş köşene de
meyhaneler sustu, geceler dile geldi?
bir çift göz dedin,
ömrünü verdin de
karşılığında yalnızca
artık kendimi vermem ilk bakışın sıcaklığına,
bir gülüşün kolayca açtığı kapılara güvenmem.
çünkü öğrendim, bazı yüzler güneş gibi doğar,
ama içleri akşamdan da karanlıktır bazen.
bir zamanlar avuçlarımda taşıdığım kalbimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!